เสียงพูดยังไม่ทันขาด หญิงสาวก็ถูกเขาก้มหน้าลงมาทำโทษด้วยการซุกไซ้ปากของนางอย่างแรง
นี่คือจุมพิตที่ต่างไปจากทุกครั้งก่อนหน้านี้ เต็มไปด้วยความต้องการเป็นเจ้าของอย่างสุดขีด
เขาง้างปากของนาง ลึกเข้าไปในโพรงปาก ตีชิงพื้นที่ไปทั่ว รุ่มร่ามไม่เลิกรา ราวกับจะกลืนกินนางทั้งตัวให้เป็นหนึ่งเดียว
เสิ่นเถาเถาสิ้นเรี่ยวแรงทรุดลงในอ้อมกอดของเขา ปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจ
สองมือไร้เรี่ยวแรงเกาะกอดแขนแข็งแกร่งของเขาไว้ ตอบรับจุมพิตของเขา น้ำตายิ่งไหลริน กลืนกลืนกับลมหายใจของกันและกัน ทั้งเค็มและร้อนแรง
เขาปลอดภัย...เขายังมีชีวิตอยู่...ดีเหลือเกิน
ความเจ็บปวดทุกอย่างพลันสลายหายไป เหลือเพียงร่างกายอบอุ่นเป็นจริงนี้ และจุมพิตที่ดุดันเหลือแสนนี้
นานเท่าใดไม่รู้ จนเสิ่นเถาเถาแทบขาดใจหายใจไม่ออก ทรุดกายอ่อนระทวยในอ้อมกอดของเขา เซี่ยอวิ๋นจิ่งจึงถอนริมฝีปากออกเล็กน้อย แต่หน้าผากยังคงแนบชิดกับนาง ลมหายใจร้อนระอุสานกันอยู่
"เสิ่น...เถา...เถา..." เขาเอ่ยชื่อนางออกมาระหว่างซอกฟัน เสียงแหบพร่าอย่างยิ่ง แฝงไว้ด้วยความแค้นเคือง "คราวนี้เหตุใดไม่หนีแล้ว...เออ?"
น้ำเสียงท้ายประโยคตวัดขึ้นสูง แฝงไว้ด้วยแรงกดดัน
เสิ่นเถาเถาถูกความอันตรายในดวงตาของเขาทำให้สั่นสะท้าน น้ำตายังคงติดอยู่ที่ขนตา พลางคิดจะแก้ตัว "ข้า...ข้าเพียง..."
"เพียงอะไร?" เซี่ยอวิ๋นจิ่งไม่เปิดโอกาสให้นางอธิบาย ก้มหน้าลงจุมพิตนางอีกครั้งอย่างแรง ครั้งนี้กัดที่ริมฝีปากล่างของนางอย่างหนัก "ทิ้งจดหมายไว้ไม่กี่บรรทัดก็กล้าหนี ข้าเซี่ยอวิ๋นจิ่งถูกเจ้าเห็นเป็นอะไรกัน?"