เหล่าทหารยามแม้จะทำทีระแวดระวัง แต่แววตากลับขาดความตึงเครียดที่แท้จริง เส้นทางลาดตระเวนก็ดูเหมือนทำตามหน้าที่ไปวัน ๆ ราวกับเพียงแค่... เดินผ่านฉาก
นางกลั้นหายใจ อาศัยภูมิประเทศและเงามืด เคลื่อนตัวอย่างเงียบเชียบดั่งแมวหลีกเลี่ยงทหารยามที่ลาดตระเวนเป็นแถว ๆ จนแทรกตัวเข้าไปในสุสานหลวงได้สำเร็จ
ยิ่งเดินลึกเข้าไป ความรู้สึกผิดปกติในใจยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น
ทหารยามในเขตชั้นในกลับบางตาลงมาก และ... เงียบสงบเกินไป ตามธรรมเนียม เมื่ออ๋องเพิ่งสิ้นพระชนม์ ด้านหน้าสุสานควรมีคนเฝ้าสุสานสวดมนต์ทั้งกลางวันกลางคืน เชื้อสายและธูปไม่ขาดตอน
นางค้นหาตามข้อมูลที่รวบรวมมาได้ก่อนหน้านี้ ท่ามกลางสุสานอันกว้างใหญ่
ในที่สุด ในเขตหลุมศพที่เพิ่งจัดสรรใหม่ นางก็เห็นสุสานแห่งใหม่
ป้ายหลุมศพหินอ่อนสีขาวสะท้อนแสงจันทร์เย็นเยียบเป็นสีขาวนวล ด้านบนสลักตัวอักษรขนาดใหญ่ที่จ้องจับตา "สุสานผู้สำเร็จราชการ"
วินาทีนั้น หัวใจของเสิ่นเถาเถาเจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก
นางโซซัดโซเซพุ่งไปที่ป้ายหลุมศพ ความเย็นเฉียบจากปลายนิ้วสัมผัส ทำให้ร่างกายสั่นสะท้าน
นางบังคับตัวเองให้สงบลง พินิจดูโดยรอบอย่างละเอียด หลุมศพเป็นหลุมใหม่ ป้ายหลุมศพเรียบลื่น งานแกะสลักประณีต แต่... อธิบายไม่ถูกว่ามันแปลกตรงไหน
บนแท่นบูชาหน้าหลุมศพ มีผลไม้และเครื่องเซ่นวางอยู่ แต่ดูไม่สดใหม่ เหมือนวางไว้นานแล้วไม่มีใครเปลี่ยน ธูปในกระถางเหลือแต่เถ้าธูปที่มอดไหม้จนหมด
นี่ไม่ถูกต้อง... ผิดปกติอย่างสิ้นเชิง
เซี่ยอวิ๋นจิ่งเป็นใคร? เป็นผู้สำเร็จราชการที่ค้ำจุนแผ่นดินให้มั่นคง ถึงแม้เขาจะจากไปตั้งแต่อายุยังน้อย เหตุใดสุสานของเขาถึงได้ไร้ซึ่งคนเฝ้าสุสานที่สมควรจะมี แล้วเหล่าทหารม้าชุดเกราะดำที่สาบานว่าจะจงรักภักดีจนตัวตายเล่า?