เสิ่นเถาเถาส่ายหน้า เงยหน้ามองเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล: "ฝ่ายนั้น...ไม่เป็นไรจริงๆ หรือ? หากท่านสิ้นพระชนม์ การเมืองในราชสำนักจะไม่วุ่นวายใหญ่โตหรือ?"
เซี่ยอวิ๋นจิ่งจูบที่หน้าผากของนาง น้ำเสียงมั่นคงและเปี่ยมความเชื่อมั่น: "วางใจได้ ทุกอย่างอยู่ในกำมือ ปลา ถึงเวลาให้ติดเบ็ดแล้ว"
เป็นดังที่เซี่ยอวิ๋นจิ่งคาดไว้ ข่าวการสวรรคตของเขาเผยแพร่ออกไป เหล่าปีศาจร้ายที่ซุ่มซ่อนอยู่ในที่มืด คิดว่าถึงเวลาแล้ว ต่างก็ทนรอไม่ไหว พากันกระโดดออกมา
มีอ๋องหลายองค์คบคิดกับนายพลชายแดนคิดก่อการกบฏ และยังมีขุนนางเก่าแก่หลายคนที่ถือความดีความชอบ คิดการใหญ่ หวังจะช่วงชิงผลประโยชน์สูงสุดในการคัดเลือกองค์รัชทายาทองค์ใหม่
ทว่า แผนอุบายทั้งหลายของพวกเขา กลับดูน่าขันและไร้ประโยชน์สิ้นดี ต่อหน้าตาข่ายที่เซี่ยอวิ๋นจิ่งวางไว้ล่วงหน้าอย่างแน่นหนา
จางสวินนำคนตามแผนที่วางไว้ ค่อยๆ รัดวงล้อมอย่างไม่ให้ใครสังเกต เหล่าทหารม้าเกราะดำดั่งคมมีดในความมืดยามราตรี ด้วยพลังสายฟ้าฟาด ดับไฟแห่งการกบฏลงอย่างรวดเร็ว
หลักฐานชัดเจน คดีเด็ดขาดเป็นมั่นคง ผู้ร่วมก่อการทั้งหมดถูกถอนรากถอนโคน ชำระล้างอย่างสะอาดหมดจด
หลังศึกครั้งนี้ ราชสำนักและอาณาประชาราษฎร์ล้วนสั่นสะเทือน ไม่มีผู้ใดกล้าคิดคดอีกต่อไป เซี่ยอวิ๋นจิ่งแม้สิ้นพระชนม์ แต่บารมียังคงอยู่ และขุนนางผู้ภักดีที่เขาทิ้งไว้ กระทั่งแม่ทัพที่เก่งกาจ ล้วนทำให้การส่งต่อราชบัลลังก์เป็นไปอย่างราบรื่น
สถานการณ์ใหญ่สงบลงแล้ว ถึงเวลาต้องจัดการให้เด็ดขาด
เซี่ยอวิ๋นจิ่งพาเสิ่นเถาเถา โดยไม่ให้ผู้ใดรู้ เข้าพำนักในจวนลับแห่งหนึ่ง
เขาบรรดาคนสนิทที่สำคัญที่สุด: สวีเซียง จางสวิน และซ่งชิงหยวน
ในห้องลับ แสงเทียนโยกไหว
เซี่ยอวิ๋นจิ่งมองขุนนางผู้เป็นเสาหลักทั้งสาม ใบหน้าเรียบนิ่ง: "สวีเซียง จางสวิน ซ่งชิงหยวน ช่วงเวลานี้ ลำบากพวกเจ้ามากแล้ว"
"เพื่อแบ่งเบาพระธุระของท่านอ๋อง กระหม่อมยอมตายก็ไม่บิดพริ้ว" ทั้งสามคารวะอย่างนอบน้อม
เซี่ยอวิ๋นจิ่งยื่นมือไปประคองโดยไม่ต้องแตะตัว กล่าวเสียงหนักแน่น: "พวกกบฏถูกกำจัดแล้ว ราชสำนักกลับสู่ความสงบ แผ่นดินเริ่มสงบสุข ข้า...ถึงเวลาแล้วที่จะปิดฉากความสำเร็จและลาจาก"