พ่อเสิ่นวิ่งแทบไม่ทันขาจนถึงที่สุดก็มาทัน เมื่อเบียดฝูงชนเข้ามาได้ นอกจากจะร้องเรียก "เถาเอ๋อร์...เถาเอ๋อร์..." ซ้ำไปซ้ำมา ก็พูดอย่างอื่นไม่ออกอีกเลย
นางเหอทั้งโกรธทั้งขำก็ตีเขาประเปราะ พ่อเสิ่นก็ต้องรีบเช็ดน้ำตาให้นางเหอ เสิ่นเถาเถามองภาพอันวุ่นวายนี้ กลับรู้สึกว่านี่คือฉากที่สุขที่สุดในโลก
จากนั้น ใบหน้าที่คุ้นเคยก็หลั่งไหลเข้ามาอีกมาก
"เถาเถา" โจวอิงยังคงมีกลิ่นสนิมเต็มตัว ใบหน้าเปี่ยมด้วยรอยยิ้มอันปลื้มปีติ แต่แววตากลับมีน้ำตาคลอ "ข้ารู้ว่าเจ้าจะต้องกลับมาอย่างปลอดภัยเป็นแน่"
"เถาเถา..." วั่นซิงเอ๋อร์ยังอุ้มสุนัขจิ้งจอกตัวเมียที่กำลังตั้งท้องไว้ในมือ ใบหน้าเต็มไปด้วยความดีใจ "ในที่สุดเจ้าก็กลับมา หากเจ้าไม่กลับมาอีก ข้าก็จะไปตามหาเจ้าถึงเมืองหลวงแล้ว..."
จี้ซุ่ยซุ่ยกับหนานอวี่ตรงเข้าสวมกอด แบะซ้ายแบะขวากอดแขนเสิ่นเถาเถาไว้ ร้องไห้สะอึกสะอื้น "พวกเราคิดถึงเจ้ามาก"
ยังมีท่านแม่นางโตว ซวีเฉิน อาหง หลิวหรูฟาง...ใบหน้าที่ตื่นเต้นเป็นห่วงเป็นใยรายล้อมเสิ่นเถาเถาอยู่เป็นวง
เสียงทักทายและเสียงหัวเราะสานกัน กลายเป็นสายน้ำอันอบอุ่น โอบกอดนางไว้แน่น
มองดูใบหน้าอันจริงใจเหล่านี้ สัมผัสได้ถึงความห่วงใยที่ไม่อั้น เสิ่นเถาเถาก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้น
ช่วงเวลาที่อยู่ในเมืองหลวง แม้จะนุ่งห่มงดงามกินอาหารเลิศรส แต่ก็ราวกับเดินบนน้ำแข็งบางๆ ทุกย่างก้าวต้องคิดคำนวณ ทุกคำพูดต้องใคร่ครวญ
มีเพียงที่นี่ ในดินแดนเหนือ ในหมู่ผู้คนเหล่านี้ นางจึงจะวางอาวุธลงได้ทั้งหมด กลับมาเป็นเสิ่นเถาเถาที่แท้จริงอีกครั้ง
ที่นี่ไม่มีชนชั้นอันเคร่งครัด ไม่มีการเกรงใจอันจอมปลอม มีเพียงเพื่อนร่วมรบที่ร่วมตายร่วมเป็น ญาติพี่น้องที่เลือดเนื้อเดียวกัน และราษฎรที่เรียบง่ายและงดงาม