ฤดูผลัดใบผ่านไป ฤดูใบไม้ผลิเวียนมา แดนเหนือภายใต้การปกครองของเสิ่นเถาเถา ยิ่งเจริญรุ่งเรืองและสงบสุขมากขึ้น
ทั้งในและนอกเมืองทหาร พ่อค้าเดินทางมาค้าขายกันอย่างคับคั่ง ทุ่งนาอุดมสมบูรณ์ ใบหน้าของราษฎรเริ่มมีรอยยิ้มแจ่มใสขึ้น
วันหนึ่ง อากาศสดใสในฤดูใบไม้ร่วง เสิ่นเถาเถากำลังปรึกษากับจี้ซุ่ยซุ่ยและคนอื่น ๆ ถึงรายละเอียดการเปิดเส้นทางการค้าเส้นใหม่สู่ตะวันตก
ทันใดนั้น นอกห้องโถงก็มีเสียงฝีเท้าที่วุ่นวายดังเข้ามา องครักษ์ส่วนตัวผู้รับผิดชอบการส่งข่าวสารคนหนึ่ง แม้แต่จะให้รายงานก็ยังไม่ทัน ได้พุ่งตรงเข้ามาในห้อง ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ มือกำจดหมายที่ปักขนนกสีดำสามเส้นไว้แน่น ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของข่าวร้ายที่เร่งด่วนที่สุด
“คุณหนูเสิ่น ไม่ดีแล้ว จดหมายด่วนแปดร้อยลี้ จดหมายด่วนจาก…จากเมืองหลวงขอรับ” องครักษ์คุกเข่าลงกับพื้นเสียงดัง ยกจดหมายขึ้นเหนือศีรษะ
ภายในห้องประชุมเงียบลงทันที รอยยิ้มบนใบหน้าของจี้ซุ่ยซุ่ยและอาหงชะงักค้าง ความไม่สบายใจอย่างรุนแรงพลุ่งขึ้นในใจพร้อมกัน
หัวใจของเสิ่นเถาเถาหนักอึ้งลงอย่างกะทันหัน นางแสร้งทำเป็นสงบ ยื่นมือไปรับจดหมายนั้น เมื่อปลายนิ้วสัมผัสกับขนนกสีดำอันเย็นเยียบ ก็อดสั่นเทาเล็กน้อยไม่ได้
นางแกะตราประทับขี้ผึ้งออก คลี่กระดาษจดหมายออก สายตากวาดผ่านตัวอักษรไม่กี่บรรทัดบนนั้น: อ๋องผู้สำเร็จราชการเซี่ยอวิ๋นจิ่ง ตรากตรำเพื่อบ้านเมือง ป่วยหนักด้วยความเหนื่อยล้า สิ้นพระชนม์ ณ จวนอ๋องผู้สำเร็จราชการในเมืองหลวง ประชาชนทั่วประเทศโศกเศร้า ทั้งแผ่นดินไว้ทุกข์
ทุกตัวอักษรบนนั้นดั่งมีดสั้นที่แทงซ้ำแล้วซ้ำเล่าเข้าที่หัวใจของเสิ่นเถาเถา
ลมหายใจของนางหยุดชะงักกะทันหัน เลือดดูเหมือนจะแข็งตัวในชั่วพริบตา ทุกสิ่งเบื้องหน้าเริ่มหมุนวน กระดาษจดหมายในมือร่วงหล่นลงอย่างเงียบงัน