เสียงงานวิวาห์อึกทึกครึกโครมดำเนินไปจนดึกดื่น
เสิ่นเถาเถาอ้างว่าร่างกายไม่สบาย จึงขอตัวกลับไปพักผ่อนแต่หัวค่ำ มุ่งหน้ากลับไปยังตำหนักอันงดงามในวังหลวง นางไล่ข้ารับใช้ทั้งหมดออกไป นั่งอยู่หน้าต่างเพียงลำพัง มองดูจันทราอันเจิดจรัสนอกหน้าต่าง ความตั้งใจจะจากไปนั้นแน่วแน่เต็มที
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด หน้าต่างตำหนักถูกงัดแงะเปิดออก มีผู้หนึ่งกระโดดเข้ามาเพียงลำพัง นางคือสวีเยวี่ย ซึ่งเปลี่ยนชุดเจ้าสาวอันหนักอึ้งออกไปแล้ว สวมเพียงชุดลำลองเรียบง่าย ใบหน้ายังคงมีรอยแดงระเรื่อของเจ้าสาวใหม่ แต่สายตากลับแจ่มใสและสุขุมเยือกเย็น
"เถาเถา" สวีเยวี่ยปิดประตู รีบก้าวเข้ามาจับมืออันเย็นเฉียบของเสิ่นเถาเถาไว้ แล้วลดเสียงต่ำ "เรื่องของเจ้า ข้าได้ยินมาแล้ว เจ้า...คิดจะไปจริงๆ หรือ"
เสิ่นเถาเถามองสวีเยวี่ย หญิงสาวผู้เคยร่วมเป็นร่วมตายกับนางมา ไม่ปิดบังอีกต่อไป พยักหน้าอย่างหนักแน่น น้ำตาไหลรินโดยไม่ทันตั้งตัว "ข้าหายใจไม่ออก...หากอยู่ต่อไป ข้าต้องตายแน่"
สวีเยวี่ยถอนหายใจ หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดน้ำตาให้นางอย่างแผ่วเบา "ข้าเข้าใจ วังวนนี้ข้าหนีออกมาได้แล้ว ไม่มีเหตุผลที่จะมองเจ้ากระโดดลงไปอีก"
สายตานางคมขึ้น เผยให้เห็นความเด็ดเดี่ยว "เจ้าคิดจะไปอย่างไร ไปเมื่อใด"
เสิ่นเถาเถากุมมือนางไว้แน่น ประหนึ่งคว้าฟางเส้นสุดท้าย "ยิ่งเร็วก็ยิ่งดี! เซี่ยอวิ๋นจิ่งเฝ้าดูข้าอย่างแน่นหนา ในวังนอกราชวังล้วนเป็นคนของเขา...ข้า..."
"เรื่องนี้ข้าจัดการเอง" สวีเยวี่ยขัดขึ้น น้ำเสียงเด็ดขาด "สามวันให้หลัง ข้าจะอ้างเหตุผลกลับบ้านเยี่ยมบิดามารดาไปยังจวนอัครมหาเสนาบดี เจ้าอ้างว่าจะไปเป็นเพื่อนข้า ออกจากวังไปด้วยกัน พอออกไปนอกวัง ข้าจะจัดคนช่วยเจ้าเอาตัวรอด เพียงแต่...การจากไปครั้งนี้ หนทางข้างหน้าลำบากนัก เจ้าคิดดีแล้วหรือ"