นางหยุดชั่วครู่ ลุกขึ้นเดินเข้าห้องตัวเอง เปิดกล่องไม้เก่า ๆ ค้นหาอยู่ครู่หนึ่ง ก็อุ้มผ้าป่านสีที่เริ่มคล้ำออกมาหนึ่งผืน "ผ้านี้เก็บไว้ตั้งแต่ปีก่อน ตั้งใจจะทำเสื้อหนาวให้อาต้าจ้วง แต่เขาก็ไม่ยอมให้ทำเสียที เอาไปให้เด็กสองคนก่อนเถอะ พอทำเป็นเสื้อสองชุดน่าจะพอ"
เสิ่นเถาเถามองดูแล้วรู้สึกทั้งอบอุ่นและจุกในใจ "ท่านยาย เรื่องนี้... ให้ข้าน้อยทำอย่างไรดี..."
"มีอะไรให้เกรงใจกันเล่า ผ้าน่ะตายอยู่กับที่ แต่คนมีชีวิต" ท่านยายโบกมือ "เด็กหนาวไม่ได้นะ แต่ว่ามีแค่ผ้าอย่างเดียวไม่พอ ต้องมีคนตัดเย็บด้วย ดวงตาข้าฝ้าฟางนัก..."
เสิ่นเถาเถาหันเร็วอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม "ท่านยาย อย่าเหนื่อยเลย ให้อาอู่นึ่งทำเองเถอะ นางต้องเต็มใจแน่นอน"
นางวิ่งไปที่ลานบ้าน ตะโกนไปทางเสี่ยวเที่ยที่ยังรออยู่ที่เชิงกำแพง "เสี่ยวเที่ย กลับไปบอกแม่เจ้าว่าท่านยายเรียกหาเรื่องน่ะ"
เสี่ยวเที่ยไม่ถามอะไร พยักหน้าตามคำสั่ง แล้ววิ่งกลับบ้านไปทันที
ไม่นาน หม้ายอู๋ก็รีบร้อนมาถึง ยังไม่ทันเข้ากับประตู เสียงก็มาถึงก่อน "ตายจริง พี่สะใภ้ เถาเอ๋อร์ เช้าขนาดนี้มีเรื่องดีอะไรถึงได้คิดถึงข้าเล่า หรือว่าจะไปเก็บเห็ดอีก เอาอเสี่ยวเที่ยไปด้วยก็ดี ข้าเอง เถาเอ๋อร์เจ้าเป็นพระโพธิ์มีชีวิตจริง ๆ เห็ดในภูเขานี้ กินได้น้อย มีพิษมาก ถ้าไม่รู้จักก็ไม่กล้าเก็บเข้าบ้านจริง ๆ มีเถาเอ๋อร์นำทาง ข้าก็อุ่นใจ"