เสิ่นเถาเถาฟังแล้วรู้สึกอึดอัดใจยิ่งนัก นางจินตนาการออกว่าหญิงมีครรภ์คนหนึ่ง ต้องสูญเสียที่พึ่งพาทั้งหมดในชั่วข้ามคืน ถูกญาติพี่น้องไล่กู่หน้า ต้องแบกท้องน้อยใหญ่เข้าไปอาศัยอยู่ในกระท่อมดินทรุดโทรมที่ลมโกรกทั่วทุกทิศ ความสิ้นหวังและความไร้ทางสู้เช่นนั้นจะเลวร้ายเพียงใด
“ถ้าอย่างนั้น... ให้เหล็กไข่กับน้องชายดินดานไปเรียนวิชาล่าสัตว์กับพี่ต้าจ้วงได้ไหมเจ้าคะ” เสิ่นเถาเถาคิดแผนขึ้นได้ “ได้เรียนวิชาติดตัว ต่อไปก็จะเลี้ยงตัวเองได้ ป้าเฟิ่งจะได้ไม่ต้องเหนื่อยนัก”
นางเฒ่าได้ยินดังนั้น สีหน้ากลับยิ่งซับซ้อนขึ้น นางโน้มตัวเข้าใกล้เสิ่นเถาเถา ลดเสียงลงต่ำจนแทบจะกระซิบข้างหู “เถาเอ๋อร์ คำพูดนี้ข้าบอกเจ้าแล้ว เจ้าต้องห้ามแพร่งพรายออกไปเป็นอันขาด เพราะมันเกี่ยวกับสองชีวิต”
เสิ่นเถาเถาเห็นนางเฒ่ามีสีหน้าเคร่งขรึมถึงเพียงนั้น ก็รู้สึกใจสั่น รีบพยักหน้ารับ “นางเฒ่าโปรดว่ามาเถิดเจ้าคะ ข้าจะเก็บมันไว้ในใจไม่บอกใคร”
นางเฒ่าสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะค่อย ๆ เอ่ย “ตอนนั้นหม้ายอู๋ท้องลูกแฝด”
เสิ่นเถาเถาพยักหน้า เรื่องนี้นางรู้อยู่แล้ว
“แต่ตอนนั้นนางอยู่คนเดียว กินก็ไม่ได้กิน ดื่มก็ไม่ได้ดื่ม สารอาหารก็ไม่เพียงพอ ตอนคลอดจึงยากลำบากยิ่งนัก” นางเฒ่าเอ่ยพลางรำลึกความหลัง สีหน้าเผยความเวทนา “ตอนนั้นข้าไปทำคลอดให้เอง ตัวแรกที่ออกมาคือเหล็กไข่ ยังถือว่าครบสามสิบสอง แต่อีกคน... ดินดาน ตอนคลอดออกมามีขนาดเท่าหนูแรกเกิด ร้องไห้ยังไม่ค่อยมีเสียง น่าสงสารยิ่ง”
หัวใจของเสิ่นเถาเถาบีบรัดแน่น
“และ...” เสียงของนางเฒ่ายิ่งเบาลง “ที่จริงแล้ว เหล็กไข่กับดินดาน... สองคนนั้น ล้วนเป็นเด็กผู้หญิง”