นางยังพูดไม่ทันจบ ข้างหลังก็มีช่างฝีมือผู้หนึ่งเข็นรถผ่านมา พื้นดินไม่เรียบทำให้มือเผลอกระตุก เศษเหล็กสีแดงคล้ำที่ยังอุ่นๆ กับขี้เถ้าถ่านหินในรถก็เทกระจาดออกมา "พรวด" ร่วงลงมาตรงหน้าขุนนางผู้ถือราชโองการหูไม่ไกลนัก
ชั่วขณะนั้น ฝุ่นตลบอบอวล กลิ่นควันฉุนเสียดจมูกโชยเข้าหน้าทันที! ขุนนางผู้ถือราชโองการหูกับบริวารถูกควันโชยจนต้องถอยกรูด ไอไม่หยุด ใช้มือปิดปาก เสื้อคลุมขุนนางเปื้อนขี้เถ้าดำกรังเป็นจุดๆ ไปทั่ว ถูกสะเก็ดไฟเผาเป็นรูโหว่หลายแห่ง
ช่างฝีมือผู้นั้นรีบเอ่ยขอโทษไม่ขาดปาก "ขออภัยขอรับ! ท่านขุนนาง! เมื่อครู่เท้าไม่มั่น หวังว่าคงไม่ทำให้ท่านตกใจกระมังขอรับ?" น้ำเสียงดูตื่นตระหนก แต่แววตากลับไร้ซึ่งความจริงใจ
โจวอิงราวกับมองไม่เห็นเหตุการณ์เล็กน้อยนี้ ยังคงเดินเข้าไปหาขุนนางผู้ถือราชโองการหูด้วยอัธยาศัยอันอบอุ่นอีกสองสามก้าว
กลิ่นความร้อนจากตัวนางที่เพิ่งออกแรง กลืนกับกลิ่นสนิมเหล็กและควันถ่านหิน ก่อตัวเป็นกลิ่นอายกดดันอย่างยิ่ง ส่งกลิ่นโชยจนขุนนางผู้ถือราชโองการหูผู้ถูกปรนนิบัติมานานแทบหายใจไม่ออก ต้องก้าวถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว
"ท่านขุนนางมาพอดีแล้วเจ้าค่ะ!" เสียงโจวอิงดังกระหึ่ม เกือบกลบเสียงตีเหล็กด้านหลัง "พวกเราพึ่งตี...อืม...ตะปูเสริมกำแพงเมืองชุดใหม่ได้พอดี อยากเชิญท่านผู้มีพระคุณอย่างท่านขุนนางมาช่วยพิจารณา ช่วยชี้แนะด้วยเจ้าค่ะ" นางขยับกายหลบทาง แล้วทำมือเป็นเชิงเชิญ
เมื่อนางขยับตัว ภายในโรงตีเหล็กก็เผยให้เห็นเพียงชั่วครู่
เพียงพริบตา ราวกับประตูนรกเปิดออก