เซี่ยอวิ๋นจิ่งฟังจบ สีหน้ามิได้แสดงความประหลาดใจนัก มีเพียงดวงตาที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น เขากอดมือเดินสองก้าว ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงเอ่ยขึ้นช้า ๆ น้ำเสียงหนักแน่นและเยือกเย็น “เถาเถา สิ่งที่เจ้าคิดนั้นถูกต้องยิ่ง เกาเหวินหยวนผู้นี้มิใช่คนดี ข้าไม่เคยเชื่อใจเขาจริง ๆ เลยสักครั้ง”
เขาหยุดฝีเท้า หันมองเสิ่นเถาเถา แล้ววิเคราะห์ “ประการแรก สิ่งที่ซวีเฉินค้นพบนั้นสำคัญยิ่งนัก ข้ออ่อนแอสองประการของเกาเหวินหยวน หากเปิดโปงเพียงข้อเดียว ก็เพียงพอให้เขาตกต่ำถึงที่สุด หมายความว่า การมาในครั้งนี้ เขาต้องมีความทะเยอทะยานและเสี่ยงภัยอย่างสูง เขากำลังเดิมพัน เดิมพันกับบุญคุณแห่งการหนุนเสริม หรืออาจจะ… เป็นไปได้มากกว่าว่าเขากำลังปูทางให้เจ้านายที่แท้จริงเบื้องหลัง”
“ประการที่สอง” เซี่ยอวิ๋นจิ่งสายตาเฉียบคม “เขามาหาข้าในยามนี้ จังหวะเวลาช่างแยบยลยิ่ง ฝ่าบาทชราภาพลง เหล่าองค์ชายชิงบัลลังก์ ราชสำนักวุ่นวาย เขาไม่รั้งอยู่ในเมืองหลวงเพื่อหนุนช่วยองค์ชายที่เขาอาจจะสนับสนุน กลับเดินทางไกลมาหาข้าผู้เป็น ‘องค์ชายชายขอบ’ ทางเหนือ นี่ผิดปกติยิ่งนัก มีเพียงสองความเป็นไปได้ หนึ่ง ยุทธศาสตร์ของเขาในเมืองหลวงล้มเหลวแล้ว จำเป็นต้องใช้กำลังภายนอกเพื่อพลิกสถานการณ์ สอง เขาต้องการใช้เมืองทหารซึ่งเปรียบดั่งคมมีดอันแหลมคมนี้ ปัดเป่าอุปสรรคให้เขา หรือแม้แต่… หลังสำเร็จแล้ว ก็ฆ่าม้าทิ้ง!”