ในห้องหนังสือจวนเจ้าเมือง บรรยากาศหนักอึ้งและเต็มไปด้วยสมาธิ
เสิ่นเถาเถาได้แจ้งรายละเอียดแผนการของเซี่ยอวิ๋นจิ่งในการรับมือเกาเหวินหยวน ให้ซ่งชิงหยวนและซวีเฉินฟังอย่างครบถ้วน
ซ่งชิงหยวนนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ พยักหน้า: "การวางแผนของท่านแม่ทัพเซี่ยมั่นคงและรอบคอบ นับเป็นกลยุทธ์ที่ดีที่สุดในสถานการณ์ปัจจุบัน เกาเหวินหยวนผู้นี้จิตใจลึกซึ้ง วิธีการโหดเหี้ยม จัดการได้ยากจริงๆ"
ซวีเฉินที่อยู่ข้างๆ ขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวลที่ไม่อาจซ่อนไว้: "คุณหนูเสิ่น ท่านเจ้าเมืองซ่ง ข้ายังวางใจไม่ลง ด้วยนิสัยของเกาเหวินหยวน หากไม่บรรลุเป้าหมายแล้วจะไม่ยอมหยุดง่ายๆ เขาโลดแล่นอยู่ในเมืองหลวงมาหลายปี พรรคพวกแผ่ขยายไปทั่ว กลอุบายต่างๆ นานา ข้ากลัวว่าเขาจะใช้เล่ห์เหลี่ยมที่เลวร้ายยิ่งกว่านี้"
ดวงตาคมของเสิ่นเถาเถามีเงามัวหม่นผ่านพาด เธอถอนหายใจเบาๆ: "ที่พี่ซวีกังวลก็มีเหตุผล เกาเหวินหยวนเปรียบเหมือนงูพิษที่ซ่อนตัวอยู่ในที่มืด เรารู้ไม่ว่าเขาจะจู่โจมจากมุมไหนในครั้งหน้า การตั้งรับเฉยๆ ไม่ใช่วิธีการที่ยั่งยืนนัก"
"ตั้งรับเฉยๆ อย่างนั้นหรือ?" มุมปากของซ่งชิงหยวนพลันโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ลุ่มลึก "ใครบอกว่าเราจะต้องตั้งรับเฉยๆ กันเล่า?"
เขาลุกขึ้นยืน เดินไปยังแผนที่เมืองทหารที่แขวนอยู่ ปลายนิ้วแตะเบาๆ ลงบนพื้นที่ภูเขาหลังเมือง สายตามองผ่านเสิ่นเถาเถาและซวีเฉิน "จุดประสงค์หลักของเกาเหวินหยวนที่มาในครั้งนี้ มีเพียงสองประการ ประการแรก หลอกลวงอวิ๋นจิ่งให้เข้าเมืองหลวง เพื่อเป็นหมากในมือของเขาหรือเจ้านายเบื้องหลัง ประการที่สอง ชิงอาวุธปืนใหญ่ซึ่งเป็นอาวุธหลักของกองทัพเรา บัดนี้ จุดประสงค์แรกได้ล้มเหลวลงแล้ว เพราะความระมัดระวังของเราและการปฏิเสธอย่างชัดเจนของอวิ๋นจิ่ง ดังนั้น จุดประสงค์ที่สองจึงกลายเป็นเป้าหมายที่เขาต้องทำให้ได้ และจะยิ่งผลักดันให้เขากล้าลงมือผจญภัยยิ่งขึ้น!"