"ป้าวั่น" น้ำเสียงของเสิ่นเถาเถาดังขึ้นจังหวะเหมาะเจาะ "ที่นี่คือหนิงกู่ถ่า ไม่ใช่เมืองหลวงที่เคร่งครัดด้วยกฎระเบียบ ที่นี่ฟ้าสูงประมุขไกล เรามีสิทธิ์ตัดสินใจเอง หญิงและชายล้วนเป็นคนที่ยืนหยัดด้วยตนเองได้ทั้งสิ้น ต่างก็สามารถเลี้ยงดูตนเองและครอบครัวด้วยสองมือของตัวเอง! ท่านดู..."
นางยกมือชี้ไปนอกหน้าต่าง น้ำเสียงหนักแน่นมีพลัง กล่าวถึงความจริงที่ไม่อาจโต้แย้งได้ "ในสถานีพักม้า แทบทุกหญิงล้วนเก็บหน่วยค่าแรง แม่ของข้าพาคณะแม่หญิงดูแลอาหารของคนนับหมื่น มื้อใดก็ร้อนเสมอ หลิวหรูฟางกับโรงเต้าหู้ของนางทำเต้าหู้ขาวนุ่ม จี้ซุ่ยซุ่ย อดีตคุณหนูใหญ่ตระกูลจี้แห่งเมืองหลวง บัดนี้นางก็พาคนเผาอิฐ อิฐเขียวแต่ละก้อนก่อร่างสร้างเมืองใหม่ของเรา และหนานอวี่ ท่านเพิ่งเห็นเอง ผู้ชำนาญการจากสำนักเกษตรกรรม พาคนบุกเบิกพื้นที่เพาะปลูก เปลี่ยนดินแข็งเป็นไร่นาดี"
นางเว้นจังหวะเล็กน้อย หันไปทางป้าวั่น "พวกนางใช้หน่วยค่าแรงที่หามาด้วยความสามารถของตนเอง แลกข้าวแลกเสื้อผ้า แลกทุกสิ่งที่ต้องการ นางกินดื่มใช้สอยโดยไม่ต้องเหลียวมองสีหน้าชาย เอวตรง กล้าพูดจาเสียงดัง พวกนางไม่พึ่งพาชายเพื่อมีชีวิต พวกนางเป็นดวงตะวันของตนเอง"
"ไม่พึ่งพาชาย...เป็นดวงตะวันของตนเอง..." ป้าวั่นพึมพำสองประโยคนั้นซ้ำ ๆ แววตาดื้อรั้นเดิมเริ่มสั่นคลอน