โจวอิงกลับส่ายหน้า บอกว่าอาลี่เด็กคนนั้นคิดมาก หากจู่ๆ ทะลวงเข้าไปเดี๋ยวจะรับไม่ไหว
เสิ่นเถาเถาคิดตาม ก็เห็นจริงด้วย ความอลหม่านของผู้ที่แอบรักนั้น ไม่เคยต้องการให้ใครรู้
เสิ่นเถาเถาก้มหน้าดึงเตาสูบลม ไม่เอ่ยถึงอีก สังเกตการณ์ไปก่อนสักระยะ
อีกฟากของเทือกเขา ฟ้ามัวหม่นราวตะกั่ว ลมหนาวพัดหอบเกล็ดหิมะ ฟาดใส่ใบหน้าดั่งมีดบากเจ็บปวด
คณะหนึ่งเคลื่อนตัวอย่างเงียบเชียบในหิมะลึกเชิงเขาทางเหนือของเทือกเขาฉางไป๋ ม้าก้าวเท้าลึกๆ เบาๆ สั่นคลอน ส่งเสียงอู้อี้
จางสวินรั้งบังเหียน หมวกคลุมเสื้อคลุมใหญ่ของเขาจับเป็นน้ำค้างแข็งขาว เขายกมือปาดเกล็ดน้ำแข็งบนคิ้วและขนตา สายตาคมกริบกวาดสำรวจแนวภูเขาที่เลือนลางไปด้วยลมและหิมะเบื้องหน้า
เขาชำเลืองมองซวีเฉินที่ห่อหุ้มอยู่ในเสื้อบุนวมด้านหน้าเฉียงๆ "ภาระหนัก" ที่นายท่านจับใส่ไว้ในทีมของเขาเอง
จางสวินจนถึงบัดนี้ก็ยังคิดไม่ตก เหตุใดนายท่านจึงให้คนที่งามหยดย้อยเช่นนี้ ร่วมปฏิบัติภารกิจลับและเสี่ยงตายเช่นนี้ไปกับพวกเขา
ตลอดทาง เขาจงใจเย็นชาใส่ องครักษ์ส่วนตัวสิบนายก็เมินเฉยอย่างเข้าอกเข้าใจ มองเขาเป็นเพียงอากาศ
ซวีเฉินดูเหมือนจะไม่รู้สึกถูกกีดกันเลย เขานั่งคร่อมม้าเอียงเล็กน้อย ท่วงท่ายังคงอ่อนช้อย ดวงตาเย้ายวนกวาดมองหน้าผาและพืชพรรณที่ปกคลุมด้วยหิมะสองข้างทางเป็นระยะ ปลายจมูกขยับเบาๆ ราวกับกำลังแยกแยะกลิ่นอันละเอียดอ่อนในสายลม