นางเหอมองด้วยความประหลาดใจ พร้อมกับล้างมือขึ้นมาช่วยด้วย สองคนร่วมมือกัน ไม่นานนัก เนื้อปลาบดจำนวนมากก็เสร็จเรียบร้อย
เสิ่นเถาเถาต้มน้ำสะอาดในหม้อ หรี่ไฟลง ปล่อยให้ผิวน้ำเดือดพล่านเบาๆ
นางล้างมือให้สะอาด กำหมัดด้วยมือข้างหนึ่ง คั้นลูกชิ้นปลากลมมนน่ารักออกมาทีละลูก ใช้ทัพพีตักใส่หม้ออย่างเบามือ
ลูกชิ้นปลาขาวๆ พอลงน้ำก็จมลงก้นหม้อ แต่เมื่อน้ำอุ่นซึมเข้าไป ก็ค่อยๆ ลอยขึ้นมาอย่างเต็มเปี่ยมทีละลูก ลอยขึ้นลงในน้ำเดือดใส แผ่กลิ่นหอมสดชื่นเฉพาะตัวของเนื้อปลา
"พอแล้ว ตักขึ้นแช่น้ำเย็น จะได้เด้งๆ" เสิ่นเถาเถาสั่งการ
นางเหอรีบทำตาม ตักลูกชิ้นปลาที่สุกแล้วใส่ลงในอ่างน้ำเย็น ผลปรากฏว่าลูกชิ้นปลาเหล่านั้นยิ่งขาวสะอาดและแน่นขึ้น
นางอดไม่ได้ที่จะตักขึ้นมาลูบเป่า กัดคำเล็กๆ ทันใดนั้นดวงตาก็เบิกกว้างกลมโต "อืม... อร่อยจริงๆ ทั้งสด ทั้งนุ่ม ทั้งเด้ง ไม่มีก้างด้วย เถาเถา ฝีมือเจ้าช่างวิเศษนัก!"
เสิ่นเถาเถาเงยคางอย่างภาคภูมิ "แน่นอน รีบๆ ตักใส่ถ้วยให้เด็กๆ คนละถ้วย ใช้ซุปกระดูกนี้เป็นน้ำซุป โรยต้นหอมซอยหน่อย"
ไม่นานนัก ซุปลูกชิ้นปลาหอมกรุ่นสามถ้วยใหญ่ก็ถูกวางตรงหน้าเด็กสามคน ในซุปกระดูกใส มีลูกชิ้นปลาขาวนวลลอยอยู่กว่าสิบลูก ต้นหอมเขียวสดโรยหน้าเป็นจุดเด่น ทำให้เด็กทั้งสามน้ำลายไหล
"ค่อยๆ กิน ระวังร้อนนะ" เสิ่นเถาเถายิ้มพร่ำบอก
เด็กๆ จะไปสนใจร้อนที่ไหนกัน พวกเขาเป่าลม กินลูกชิ้นปลาคำเล็กๆ จิบซุปหอมๆ ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความสุขและความอิ่มเอม
ผู้คนอื่นๆ ที่กำลังทานอาหารในโรงครัวก็ถูกกลิ่นหอมนี้ดึงดูด ต่างพากันสอบถาม นางเหอก็ประกาศเสียงดังด้วยความยินดี "นี่คืออาหารชนิดใหม่ ลูกชิ้นปลา พรุ่งนี้โรงครัวจะเพิ่มเมนูนี้ หน่วยค่าแรงไม่แพง ใครๆ ก็ลองชิมกันได้"