เซี่ยอวิ๋นจิ่งและซ่งชิงหยวนตาเป็นประกาย
เสิ่นเถาเถากล่าวต่อ "พวกเราสามารถปลอมเป็นคณะพ่อค้าจากดินแดนตะวันตกหรือเปอร์เซีย โดยอ้างว่าไปอวยพรวันเกิด นำของขวัญเข้าไป และปะปนเข้าไปในงานเลี้ยง อวิ๋นจิ่งและชิงหยวนปลอมตัวเป็นองครักษ์ติดตาม ส่วนข้ากับเอลิกา..." นางหยุดชั่วครู่ ใบหน้าแสดงสีหน้าแน่วแน่ "ข้ากับเอลิกา อาจปลอมตัวเป็น...นางรำชาวหูจีได้!"
"ไม่ได้!" เซี่ยอวิ๋นจิ่งและซ่งชิงหยวนคัดค้านพร้อมเพรียงกัน
"อันตรายเกินไป!" เซี่ยอวิ๋นจิ่งสีหน้าคล้ำเคร่ง
"คุณหนูเสิ่น เจ้าไปไม่ได้!" ซ่งชิงหยวนกล่าวอย่างเด็ดขาดเช่นกัน
เสิ่นเถาเถายืนกรานอย่างผิดปกติ "ข้าต้องไป มีเพียงสตรีเท่านั้นที่จะไม่ทำให้ใครระแวง จึงจะสามารถปรับตัวตามสถานการณ์ได้ เอลิกาคุ้นเคยกับธรรมเนียมและการร่ายรำของเปอร์เซีย เป็นสิ่งปกปิดที่ดีที่สุด นี่เป็นโอกาสเดียวที่พวกเราจะสืบข่าวและฉวยโอกาสลงมือ วางใจเถิด ข้าจะปกป้องตัวเองได้!"
เมื่อเห็นเสิ่นเถาเถามุ่งมั่น เซี่ยอวิ๋นจิ่งซึ่งรู้ดีถึงสติปัญญาและความทรหดของนาง ในที่สุดก็กัดฟันยินยอม "ได้! แต่ต้องเตรียมการอย่างรอบคอบและมีแผนรองรับให้พร้อม!"
ไม่มีใครคาดคิดว่าในแผนการอันรอบคอบนี้ ซวีเฉินกลับกลายเป็นด่านสำคัญอย่างยิ่ง
ซวีเฉินถูกเชิญมาที่ด้านหลังจวนผู้ว่าการเมืองอย่างลับๆ ร่างกายของเขาฟื้นตัวได้เกินครึ่งแล้ว แต่สีหน้ายังคงซีดเซียว ดวงตากลับมาเงียบขรึมเช่นเคย
เมื่อเขาได้ยินแผนการอันกล้าหาญยิ่งนี้ เพียงเลิกคิ้วเล็กน้อย ก็ยอมรับหน้าที่ "อาจารย์ใหญ่ผู้ฝึกสอน" อย่างใจเย็น
การฝึกซ้อมประหลาดที่สุดในประวัติศาสตร์ของเมืองทหารจึงเริ่มต้นขึ้นภายใต้ความลับสุดยอด