“ข้างหน้ามีคน! พวกเขาหาน้ำเจอแล้ว!”
เสียงตะโกนลอยมาจากท้ายน้ำ
ผู้คนบนลานแม่น้ำต่างหยุดมือ
ป้าเจ้าวังอุ้มเจียงเหมียวไว้ แล้วขยับเข้าไปใกล้เจียงเหอครึ่งก้าว
“เหอหนูเอ๊ย เอาอย่างไรดี?”
เจียงเหอมองไปทางท้ายน้ำ
ตรงนั้นมีเงาคนวิ่งเข้ามาทางนี้ คนที่วิ่งนำหน้ากำลังถือไม้ ส่วนคนที่ตามหลังก็ตะโกนโหวกเหวก โหวกเหวก สองร้อยคน ไม่ใช่ทุกคนที่จะต่อสู้ได้ แต่คนที่หิวโหยจนสุดขีด พอเห็นน้ำก็จะพุ่งเข้าใส่
ตอนนี้หล่อนสู้ได้
แต่จะให้เป็นบ่อน้ำให้สองร้อยคนดื่มคงไม่ได้
เจียงเหอปักไม้เท้าตีหมาใส่ดิน
“ซ่อน”
นายอำเภอโจวถาม “ซ่อนอะไร?”
“ถ้ำน้ำไง”
หลี่เฉิงไหวตัวทัน รีบหันไปตะโกน “เอาเศษฟางกลบกลับ! เร็วเข้า! อย่าไปมั่วอยู่ตรงปากถ้ำ!”
เอ้อหนิวกอดกระบอกไม้ไผ่ไว้แน่น นิ่งอึ้ง
“แล้วน้ำล่ะ? เรายังดื่มไม่หนำใจเลย”
เจียงเหอมองเขา
“ชีวิตหนำใจพอหรือยัง?”
เอ้อหนิวรีบยัดกระบอกไม้ไผ่ใส่หน้าอก แล้ววิ่งไปหยิบเศษฟาง
จ้าวเถี่ยจู้ช่วยขนหิน หลี่เฉิงเดินย่ำรอยเท้าให้เละ ป้าเจ้าวังไล่เด็กๆ ขึ้นฝั่ง
หลี่สี่เอามือหนึ่งห้อยคอไว้ วิ่งเร็วกว่าใคร
“ข้าไปดูต้นทางก่อน!”
เอ้อหนิวตะโกนตามหลัง “อย่าไปมุ่งดูหม้อข้าวชาวบ้านเข้าก็แล้วกัน!”
หลี่สี่หันมาโวย “มือข้าหักยังต้องทำงานเลย แกยังมาว่ากันอีก!”
นายอำเภอโจวเคาะไม้เท้าลงกับพื้น
“หุบปากทุกคน! คนแก่เด็กขึ้นไปบนเนินก่อน ซ่อนถุงน้ำไว้ในเสื้อ โครทำมันหลุดออกมา โครก็รับผิดชอบเอง!”
เจียงเหอมองไปที่ปากถ้ำ
ข้างในยังมีน้ำอยู่ แต่ไม่มาก ไม่ควรปล่อยให้พวกนั้นได้ไป หล่อนปีนเข้าไป ใช้มือกดลงในแอ่ง แล้วดูดน้ำทั้งหมดกลับเข้าพื้นที่มิติ เหลือไว้เพียงดินเปียกๆ
จ้าวเถี่ยจู้กดเสียงต่ำจากข้างนอก “เหอหนู เสร็จหรือยัง?”
“เสร็จแล้ว”
หล่อนคลานออกมา แขนเสื้อเปื้อนโคลนไปหมด
หลี่เฉิงมองเข้าไปในถ้ำ นิ่งไปครู่หนึ่ง
“น้ำหายไปไหน?”
เจียงเหอพยักหน้า
“ดื่มหมดแล้ว”
หลี่เฉิงขยับปาก จะถามก็ไม่ได้ถาม
เขาคิดเลขไว ก่อนหน้านี้ในถ้ำยังมีน้ำเกือบครึ่งแอ่ง เดี๋ยวเดียวก็หายไปหมด ถ้าจะบอกว่าโดนดินซับไว้ก็ยังพอฟังขึ้น แต่ถ้าจะให้พูดว่าจริงๆ แล้วเป็นอย่างไร เขาก็ไม่อยากพูด
เด็กคนนี้พาน้ำมาได้ ก็ทำน้ำหายไปได้
ความเป็นความตายของคณะยังต้องพึ่งหล่อน