"ก็ดีแล้ว"
"ก็ดีแล้ว"
ป้าเจ้าวังได้ยินสามคำนั้น มือแทบจะคลายออก
"เหอหนู นั่นคือโจรภูเขา ไม่ใช่ลาคนแถวนี้"
เจียงเหอมองไปที่ม้าด้านหน้า
"ลากรถได้"
ป้าเจ้าวังอ้าปาก แต่พูดไม่ออก
พวกโจรภูเขาเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ
รวมกันประมาณยี่สิบกว่าคน ม้าเจ็ดแปดตัว ด้านหลังตามมาด้วยคนอีกสิบกว่าคน มือถือมีด ง้าว และไม้ ท่อนม้าไม่สูงเท่าไหร่ ผอม แต่เร็วกว่าคน หัวหน้าโจรข้างหน้าใส่เสื้อกั๊กสั้น แขนหนา หนวดเครารกรุงรัง ซองมีดพาดบ่า
นายอำเภอโจวคุมขบวนให้ถอยไปทางด้านหลัง
"คนแก่เด็กไปข้างหลังรถพวกหนุ่มสาวจับอาวุธ!"
หลี่เฉิงวางเกวียนตามขวาง
"แม่ นอนลง ฉุนเหนียง อุ้มเด็กไว้ให้ดี"
เอ้อหนิวชูไม้คานขึ้น
"นายอำเภอ สู้ไหม?"
นายอำเภอโจวมองไปที่กองม้า
"ไม่สู้ก็ต้องสู้"
หลี่สี่ห้อยแขนข้างหนึ่ง ถอยหลัง
"แขนฉันหัก แล้วฉันนับเป็นคนแก่เด็กได้ไหม?"
เอ้อหนิวพูด "นับเป็นเสบียง"
หลี่สี่โกรธ "เสบียงอะไร?"
"ไว้เอาหนังรับมีด"
"เอ้อหนิว แกมันคนใจดำ"
ม้าของพวกโจรหยุดห่างออกไปสิบกว่าก้าว
หัวหน้าจึงม้า มองไปรอบๆ
"โอ้ แก่ก็แก่ เด็กก็เด็ก มาไกลได้ขนาดนี้ ไม่เลวทีเดียว"
ไม่มีใครตอบ
หัวหน้าใช้มีดชี้ไปที่เกวียน
"ข้าว น้ำ และห่อของ วางลงให้หมด ผู้ชายยืนซ้าย ผู้หญิงยืนขวา เด็กเล็กอุ้มออกมา"
นายอำเภอโจวก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว
"ท่านผู้กล้า พวกเราเป็นคนหนีภัย ไม่มีข้าว น้ำก็หมดแล้ว ดูเด็กเหล่านี้สิ แม้แต่จะร้องไห้ยังไม่มีแรง"
หัวหน้าหัวเราะ
"แก่เอ๋ย คิดว่าฉันตาบอดหรือ ตอนนี้มีคนบอกว่าทางนี้มีน้ำ พวกแกเดินมาจากเตียงแม่น้ำ ถุงน้ำยังเต่งอยู่"
มือนายอำเภอโจวหยุดนิ่ง
หลี่เฉิงพูดเสียงเบา "กลุ่มคนเร่ร่อนพวกนั้นมีคนตามมา"