"ใครค้น ใครตาย"
เสียงเด็กน้อยไม่ดังนัก
ในค่ายพัก ไม่มีใครเอ่ยตอบ
หลี่สี่นั่งอยู่กับพื้น แขนที่หักกอดไว้แนบอก ข้างเท้ามีก้อนหินกรวด เขาเมื่อครู่ยังอยากจะตะโกนอะไรอีกสักสองสามประโยค แต่ลิ้นเหมือนถูกตัวเองกัดเอาไว้
เขามองไปที่มือของเจียงเหอ
มือนั่นยังไม่เท่าฝ่ามือครึ่งหนึ่งของเขาเลยด้วยซ้ำ
แต่แผ่นหินสีเขียวนั้นแตกออกแล้ว
ถ้ามันลงที่หัวคน จะยังต้องฝังอีกไหม?
หลี่สี่ค่อย ๆ ถอยหลัง
เจียงเหอมองเห็น
"อย่าวิ่ง"
หลี่สี่หยุด
"ฉัน ฉันไม่ได้วิ่ง"
"ชดใช้"
"ชดใช้อะไร?"
"แกล้งน้องชาย"
ป้าเจ้าวังอุ้มเจียงเหมียวไว้ ก้มลงมองอีกครั้ง
เจียงเหมียวลืมตา ไม่ร้องไห้ ปากขยับ ๆ เหมือนกำลังหาอะไรกิน
ป้าเจ้าวังรีบพูดทันที: "ใช่แล้ว เหมียวหนูตื่นแล้ว หลี่สี่ นายต้องชดใช้"
หลี่สี่แทบจะร้องไห้
"ฉันจะเอาอะไรไปชดใช้? แขนฉันยังหักเลย"
เจียงเหอชี้ไปที่เอวของเขา
"ขนมจี่"
หลี่สี่เอามือกอดเอวไว้
"ไม่มี!"
เอ้อหนิวพูดขึ้นทันใด: "เขามี ตอนกลางวันฉันเห็นเขาแอบซ่อนขนมจี่รำครึ่งแผ่นไว้ในขอบกางเกง"
หลี่สี่จ้องเขา
"นายจะดูอะไรไปหมด"
เอ้อหนิวพูดอย่างมีเหตุผล
"ฉันกันขโมย"
หลี่เฉิงเดินไป กดไหล่หลี่สี่ไว้ แล้วล้วงขนมจี่รำในขอบกางเกงเขาออกมา
ขนมจี่รำแข็ง ขอบยังติดฝุ่น
หลี่เฉิงมองดูด้วยความรังเกียจ
"ของแบบนี้ก็เก็บติดตัวด้วยนะ?"
หลี่สี่กัดฟัน
"ฉันเต็มใจ!"
เจียงเหอไม่เอาขนมจี่นั้น
"ให้ผู้ใหญ่บ้าน"
นายอำเภอโจวมองเธอ
เจียงเหอพูด: "กติกา"
นายอำเภอโจวเข้าใจ
นี่คือให้เขาจัดการ
เขารับขนมจี่รำมา แบ่งเป็นชิ้นเล็ก ๆ แจกให้เด็ก ๆ ที่เฝ้ายามกลางคืน
"หลี่สี่แอบขโมยของในทีม ถูกปรับหนึ่งแผ่น พรุ่งนี้เช้า ไปต่อท้ายแถว ทำผิดอีก ออกจากทีม"
หลี่สี่รีบร้อน
"ผู้ใหญ่บ้าน แขนฉันหักแล้ว ยังให้ฉันไปต่อท้ายแถวอีกเหรอ?"
นายอำเภอโจวมองเขา
"แขนนายหัก แต่ขาไม่หัก"
เจียงเหอพูดเสริม
"อยากหักด้วยไหม?"
หลี่สี่เงียบกริบ
ป้าเจ้าวังก้มหน้าหัวเราะเบา ๆ แล้วก็รีบกลั้นเอาไว้
บรรยากาศที่ตึงเครียดในค่ายพักคลายลงเล็กน้อย
บางคนก้มหน้า ไม่กล้ามองเจียงเหอ บางคนก็ถอนหายใจโล่งอก
หญิงผอมบางอุ้มเด็กเดินเข้ามา
เธอยืนห่างจากเจียงเหอสองก้าว
"เหอหนู เมื่อกี้ป้าไม่ควรพูดให้ตามไปเป็นภาระ"
เจียงเหอมองเธอ