“หลีกไป”
ทุกคนในเต็นท์หันมามอง
เต็นท์แม่ทัพใหญ่อบอุ่นกว่าด้านนอก กระถางไฟลุกโชน โต๊ะล้มคว่ำ เอกสารกระจัดกระจาย กลางเต็นท์มีชายคนหนึ่งสวมเกราะรองแม่ทัพยืนอยู่ มือถือตราประจำตำแหน่งแม่ทัพเจิ้นเป่ย สองข้างมีทหารองครักษ์ ด้านหลังเต็นท์มีเตียงสนาม มีผ้าหนาห้อยอยู่ข้างเตียง
เจียงเหอมองไปที่เตียงก่อน
ผ้าบังไว้
มีคนอยู่
กลิ่นเลือดก็มาจากทางนั้น
นางเดินเข้าไป
รองแม่ทัพเจ้าเหลียงเก็บตราประจำตำแหน่งแม่ทัพเจิ้นเป่ยใส่แขนเสื้อ: “ใครยอมให้เจ้าเข้ามา”
ลู่เหิงเดินตามหลังมา: “ประตูไม่ได้อนุญาต แต่นางเข้ามาเอง”
เหล่าลิ่วไม่ได้มา แต่หลี่สี่ก็ไม่อยู่ที่นี่ ไม่มีใครรับคำ บรรยากาศในเต็นท์ขาดความคึกคักไปหน่อย
เจียงเหอถาม: “เจียงต้าซาน”
เจ้าเหลียงขมวดคิ้ว: “เด็กป่ามาจากไหน”
ลู่เหิงมองเขา: “รองแม่ทัพเจ้า คิดให้ดีก่อนพูด”
เจ้าเหลียงมองลู่เหิง: “สำนักคุ้มกันหย่งไถรับจ้างขนยาจะรับจ้างขนยา เรื่องในค่ายทหารไม่ใช่หน้าที่ของเจ้า”
ลู่เหิงพูด: “ยาส่งให้แม่ทัพเจียง แม่ทัพเจียงไม่ออกหน้า ข้ารับมอบของไม่ได้”
เจ้าเหลียงพูด: “แม่ทัพเจียงบาดเจ็บหนัก พบใครไม่ได้”
เจียงเหอพูด: “ข้าพบได้”
เจ้าเหลียงมองแขนขาเล็ก ๆ ของนาง ใจพลุ่งโทสะขึ้นมา แล้วก็กดไว้
ประตูถูกเตะพัง ธงคำสั่งถูกหัก ทหารองครักษ์ถูกทำร้าย เรื่องนี้เพิ่งมีคนรายงานเข้ามา เขาไม่เชื่อว่าเด็กสามขวบจะทำเรื่องพวกนี้ได้ แต่ตอนประตูเต็นท์ปลิวเข้ามา เขาเห็นกับตา
ประตูไม่ได้ถูกคนเตะ งั้นมันคืออะไร?
เท้าเด็กนี่ยังวางอยู่ที่ขอบประตู
เจ้าเหลียงไม่ด่าอีก เขาเปลี่ยนคำพูด: “แม่ทัพสลบอยู่ เจ้ามาก็ไร้ประโยชน์”
เจียงเหอถาม: “ยังมีชีวิตอยู่ไหม”
เจ้าเหลียงตอบเร็ว: “ยังมีชีวิตอยู่”
“หลีกไป”
“หมอทหารกำลังรักษา”
“ซูไป๋รักษา”
เจ้าเหลียงหัวเราะเย็น: “หมอข้างถนนจะคู่ควรรักษาแม่ทัพใหญ่หรือ”
เจียงเหอมองเขา: “เจ้าจะรักษา?”
เจ้าเหลียงอึกอัก
จากด้านหลังเต็นท์มีเสียงไอถูกกดไว้ดังมา
สั้นมาก
เจียงเหอเงยหน้าขึ้น
เสียงไอนั้นมีเลือดปน
นางได้ยินลมหายใจของคนใกล้ตายมามากเกินไป คนคนนี้ยังไม่ตาย แต่ก็ทนได้ไม่นาน
เจียงเหอเดินไปทางเตียง
เจ้าเหลียงยกมือ: “ขวางนางไว้!”
ทหารองครักษ์เดินเข้ามา