"เปิดประตูสำนักปราบภาคเหนือ นำตัวแม่ทัพเจียงออกนอกด่าน!"
ธงแดงชูขึ้น เสียงฝีเท้าดังมาจากทางเดินในเขตเมืองชั้นใน
เฉินชีพยุงตัวขึ้นจากไม้กระดาน "อย่าให้พวกเขาพาไป! แม่ทัพเจียงบาดเจ็บ ออกไปนอกด่านก็คือทางตาย!"
ซูไป๋ดึงเขาไว้ "อย่าเพิ่งตาย"
เฉินชีเกาะขอบรถเข็นด้วยความร้อนใจ "ท่านหมอซู ข้าอยู่เฉย ๆ ก็ร้อนใจตายอยู่ดี!"
เหล่าลิ่วถือดาบวิ่งไปข้างหน้าสองก้าว "หัวหน้าสำนักคุ้มกัน จะบุกเข้าไปไหม?"
ลู่เหิงมองเจียงเหอ "หนูน้อย ในเมืองชั้นในมีแปดสิบคน ด้านนอกประตูอีกประมาณยี่สิบกว่า คนขายยาอยู่ข้างหลัง ทหารเจ็บอยู่บนรถ ถ้าบุกเข้าไป ของกระจัดกระจาย คนก็แตกแยก"
เจียงเหอมองไปทางเมืองชั้นใน
พ่ออยู่ข้างใน
น้องชายอยู่ในอ้อมแขน
ยาอยู่ข้างหลัง
คนทรยศอยู่ในประตู
นางคำนวณทุกอย่างในหัว เลือกสิ่งที่สำคัญที่สุดก่อน
"ซูไป๋ ยา"
ซูไป๋เงยหน้า "ให้ข้าอยู่ที่นี่?"
เจียงเหอพยักหน้า "ส่งยา ช่วยทหาร"
ซูไป๋มองเข้าไปในเมือง "เจ้าจะไปสำนักปราบภาคเหนือ?"
"อืม"
"พาใครไป?"
เจียงเหอยกไม้เท้าตีหมา ชี้ไปที่ลู่เหิง "เขา"
ลู่เหิงก้มมองนาง "ข้ารู้ทาง แต่ไม่รู้ประตูลับในเมืองชั้นใน"
เฉินชีชูมือ "ข้ารู้"
ซูไป๋กดขาเขาไว้ "เจ้ารู้ก็วิ่งไม่ได้"
เฉินชีกัดฟัน "ข้าบอกทางได้"
เจียงเหอเดินไปหาเฉินชี "หลังยุ้งฉาง มีประตูลับ?"
เฉินชีวาดบนไม้กระดาน "เข้ามาจากประตูนอกแล้วเลี้ยวซ้าย ผ่านโรงเก็บอาวุธ ข้างหลังเป็นยุ้งฉางเก่า หลังกำแพงยุ้งมีบ่อน้ำร้าง ตรงอิฐก้อนที่สามจากบ่อ ดันเข้าไปได้ ข้างในเป็นอุโมงค์ลับ ไปถึงโรงฟืนหลังสำนักปราบภาคเหนือ"
เหล่าลิ่วฟังจบก็ถาม "ทำไมเมืองกั้นประตูห่านของพวกเจ้ามีรูโหว่ไปทั่ว?"
เฉินชีตอบอย่างไม่พอใจ "ชายแดนไม่มีรู ถ้าศัตรูตีเมือง จะให้กินดินหรือไง?"
เหล่าลิ่วพยักหน้า "มีเหตุผล แล้วทำไมมีรูโหว่ยังถูกพวกคนทรยศเล่นงานถึงขนาดนี้?"
เฉินชีเงียบ
ลู่เหิงมองทหารรักษาประตูนอก "พวกเขาคงไม่ให้รถยาเข้า"
เจียงเหอหันไป
นายกองรักษาประตูนอกยังนั่งอยู่กับพื้น เข็มขัดถูกดึงจนเพี้ยน ใบหน้าเต็มไปด้วยโคลนและหิมะ
เจียงเหอเดินไปหา "รถยา เข้าไปได้"