“ของสิ่งนี้ ใช้ได้”
ลู่เหิงยังไม่ทันถามว่าสิ่งไหน เจียงเหอก็ยื่นมือเข้าไปในอกเสื้อแล้ว
มือเล็ก ๆ ออกมาพร้อมกับลากโซ่เหล็กเส้นหนึ่งออกมา
โซ่เหล็กตกลงบนอิฐเมือง กดเกิดเสียงดังเป็นชุด
ทหารแก่จ้องเขม็ง: “โซ่นี้ซ่อนไว้ที่ไหน?”
ลู่เหิงพูด: “อย่าถามเลย ถ้าถามก็ตอบว่ารถของนาง”
ทหารแก่มองเสื้อน้อยของเจียงเหอ: “รถนางเล็กนิดเดียว”
เจียงเซี่ยวกระแอมหนึ่งครั้ง: “ทำงานกันเถอะ”
เจียงเหอโยนหัวโซ่ข้างหนึ่งให้ลู่เหิง: “ผูกหิน”
ลู่เหิงย่อตัวดูข้อโซ่: “ข้อนี้ประณีตมาก ใครทำ?”
เจียงเหอพูด: “โกดัง”
“โกดังไหน?”
เจียงเหอมองเขา
ลู่เหิงพูดต่อเอง: “โกดังในรถของบ้านเธอ”
เจียงเหอพยักหน้า: “อื้ม”
เจียงเซี่ยวก้มมองนาง
ลูกสาวคนนี้มีเรื่องหลายอย่างซ่อนอยู่
น้ำยาที่โผล่มาอย่างกะทันหัน เหล้าแรง โซ่เหล็ก พลั่วตักหิมะ ทุกอย่างช่วยชีวิตได้ และก็อธิบายยากทั้งนั้น
เจียงเซี่ยวไม่ได้ถาม
ถามตอนนี้ก็เท่ากับทำให้การป้องกันเมืองช้าลง
เขาพูดกับลู่เหิงเท่านั้น: “ทำตามที่นางบอก”
ลู่เหิงร้อยโซ่เหล็กผ่านใต้หินซ่อมกำแพง แล้วเรียกทหารเก่าไปเอาไม้ชะแลงงัดสองอันมา
เจียงเหอย่อตัวลง ใช้สองมือดัน
หินซ่อมกำแพงกลิ้งไปหนึ่งฟุตเข้าหาซองธนู
ด้านล่างเมืองรถกระแทกเมืองชนประตูอีกครั้ง
หลังประตูมีเสียงไม้แตกดังมา
หวังเสี่ยวอู่หน้าซีด: “ดาลประตูจะทนไม่ไหวแล้ว!”
เจียงเซี่ยวตะโกน: “กองสองลงไปดันประตู! พวกถือโล่ขึ้นมาแทนที่!”
ทางซ้ายของกำแพงเมือง ทหารแถวหน้าของชนเผ่าเหนือปีนขึ้นมาสองคนแล้ว
ชายร่างสูงกำยำคนหนึ่งสวมเกราะหนัง มือถือดาบโค้งเปื้อนเลือด เขาถีบทหารฝ่ายเราคนหนึ่งล้ม แล้วยกดาบพุ่งตรงใส่เจียงเซี่ยว
“แม่ทัพเจ้าได้รับบาดเจ็บแล้ว! ฟันเขา!”
ทหารชนเผ่าเหนือข้าง ๆ ตะโกนตาม
“ฆ่าแม่ทัพใหญ่!”
“แม่ทัพใหญ่ตายเมื่อไหร่ เมืองกั้นประตูห่านก็เปิดเมื่อนั้น!”
เจียงเซี่ยวยกดาบจะตั้งรับ
เจียงเหอยื่นมือคว้าเข็มขัดเกราะของเขา ดึงถอยหลัง
เจียงเซี่ยวถูกนางดึงจนถอยไปครึ่งก้าว
ดาบของทหารแถวหน้าพลาดเป้า ฟันลงบนอิฐเมือง
เจียงเซี่ยวก้มหน้า: “เหอเหอ!”
เจียงเหอไม่ตอบเขา นางเดินไปข้างหินซ่อมกำแพง ใช้สองมือโอบก้อนหิน
ทหารแก่ตะโกนรีบ: “คุณหนูน้อย ของนั่นหนักเกินจะกดมือ!”
แขนของเจียงเหอยกขึ้น