"ข้าศึกยกทัพมาตีเมืองแล้ว!"
เสียงตะโกนนอกกระโจมกลบฝีเท้าทำให้ได้ยินไม่ชัด
เจียงเซี่ยวใช้มือยันขอบเตียงจะลุกขึ้น ซูไป๋รีบกดไหล่เขาไว้: "เพิ่งเย็บแผลเสร็จ"
เจียงเซี่ยวมองไปทางปากกระโจม: "ประตูเหนือส่งสัญญาณเร่งด่วน สามครั้ง ไม่ใช่การลองเชิง แต่เป็นการยกทัพมาประชิดเมือง"
ซูไป๋พูด: "ไปแล้วแผลจะแตก"
เจียงเซี่ยวพูด: "ไม่ไปประตูเมืองแตก"
เจียงเหอยืนข้างเตียง ไล่บัญชีในใจอีกรอบ
พ่อเพิ่งจะได้ตัวมา ต้องไม่ตาย
น้องชายอยู่ในอ้อมกอดป้าเจ้าวัง ตอนนี้ยังอบอุ่น
ยาเข้าไปถึงค่ายตะวันตกแล้ว ทหารเจ็บรอดมาได้กลุ่มหนึ่ง
ชนเผ่าเหนืออยู่ข้างนอก ถ้าประตูเมืองแตก บัญชีทุกอย่างจะปั่นปวน
นางยื่นมือไปจับชายเสื้อเจียงเซี่ยว: "หนูไปเอง"
เจียงเซี่ยวก้มหน้ามอง: "หนูอยู่ที่นี่"
เจียงเหอเงยหน้า: "ไม่"
"กำแพงเมืองไม่ใช่ที่เล่นของหนู"
"พ่อก็ไม่ใช่ที่ให้หนูเล่นเหมือนกัน"
ในกระโจมเงียบไปครู่หนึ่ง
ลู่เหิงไอเสียงหนึ่ง: "ท่านแม่ทัพ... คำพูดนาง... แย้งไม่ค่อยออก"
เจียงเซี่ยวหันไปมองเขา: "เจ้าก็หุบปาก"
ลู่เหิงยกไม้เท้าหัวทองแดงพาดบ่า: "ข้าหุบได้ แต่ชนเผ่าเหนือไม่หุบ"
ข้างนอกมีคนตะโกนอีก: "ไม้กั้นประตูเหนือถูกผลักออกแล้ว! รถกระแทกเมืองขึ้นมาแล้ว!"
เจียงเซี่ยวผึงผ้าห่มลุกจากเตียง เท้าเพิ่งแตะพื้น ผ้าพันแผลตรงท้องก็ซึมเลือดออกมา
ซูไป๋หน้านี้บึ้งลงทันที: "ถ้าล้มลงบนกำแพงเมือง ข้าไม่แบก"
เจียงเซี่ยวพูด: "ไม่ต้องเจ้าแบก"
เจียงเหอยื่นมือไปยันแขนอีกข้างของเขาไว้
เจียงเซี่ยวก้มมองมือเล็ก ๆ นั้น: "หนูยันไม่ไหวหรอก"
เจียงเหอไม่พูดอะไร มือออกแรงดันขึ้น
ตัวเจียงเซี่ยวทรงตัวได้แล้ว
ลู่เหิงมองแล้วเจ็บฟัน: "ท่านแม่ทัพ นางยันได้จริง ๆ"
เจียงเซี่ยวขยับริมฝีปาก ไม่ไล่นางอีกต่อไป