"ทุกคนถอยไป หนูเหอจะขว้างของใหญ่"
เจียงเซี่ยวได้ยินประโยคนั้น ก็ถอยไปหนึ่งก้าวก่อน
ไม่ใช่กลัว
แต่ระหว่างทางนี้เขาเห็นมามากพอแล้ว ที่ลูกสาวบอกให้ถอย ควรถอย
ลู่เหิงถอยเร็วกว่าเขาเสียอีก พลางดึงซูไป๋และอาผิงไปที่มุมกำแพง
ซูไป๋ยังถือผ้าพันแผลในมืออยู่:“ดึงฉันทำไม”
ลู่เหิงพูด:“เธอจะขว้างของใหญ่”
อาผิงกอดกล่องยาไว้:“ใหญ่แค่ไหน”
ยังไม่ทันพูดจบ หินกลิ้งในอ้อมกอดของเจียงเหอก็พุ่งออกไป
ดาบของบาตูยังไม่ทันลงบนไหล่เจียงเซี่ยว ร่างของเขาก็ถูกหินชนกลับไปที่ซองธนูแล้ว โล่แตกร้าว ดาบหลุดมือ ทั้งตัวทับทหารชนเผ่าเหนือสองคนที่อยู่ข้างหลังร่วงลงมาจากกำแพงเมือง
ใต้กำแพงมีเสียงร้องหลายเสียง
ทหารเก่าชะโงกดู:“บาตูยังไม่ลุกขึ้น!”
หลี่สี่เกาะขอบกำแพง:“จะลุกไปทำไม พื้นข้างล่างยุ่งจะตาย”
เอ้อหนิวดึงคอเสื้อเขากลับมา:“ระวังตกลงไป”
เจียงเซี่ยวมองเจียงเหอ:“มือเจ็บไหม”
เจียงเหอมองใต้กำแพง:“หิว”
เจียงเซี่ยวสำลัก:“สู้เสร็จแล้วกิน”
เจียงเหอพยักหน้า:“เนื้อ”
เจียงเซี่ยวพูด:“เนื้อ”
ซูไป๋พูด:“ตอนนี้ควรให้เธอพัก”
เจียงเหอไม่สนใจ
รถกระแทกเมืองเสียหาย แต่ชนเผ่าเหนือไม่ถอย
พวกเขาเปลี่ยนมาใช้บันไดยาว ปีนขึ้นจากช่องโหว่สามจุด ข้างหลังมีพลธนูคอยกดหัวกำแพง ลูกธนูตกเป็นแถว ๆ เมืองกั้นประตูห่านมีธนูน้อย สู้แบบยืดเยื้อไม่ได้
เจียงเหอมองหินที่ใช้ได้บนกำแพงเมืองทั้งหมด
ก้อนเล็กไว้ทุบคน
ก้อนใหญ่ไว้ทุบบันได
ก้อนที่ใหญ่กว่านั้นไว้ทุบรถ
เชือกยังใช้ได้
เธอต้องประหยัดแรง
ร่างกายเริ่มหนัก มือด้านหลังเจ็บ ท้องว่าง หนังตาก็เริ่มหย่อนลง แต่ชนเผ่าเหนือยังปีนอยู่ พ่อยังยืนบนกำแพงเมือง เธอนอนไม่ได้
เธอเดินไปกองหิน:“จัด”
ทหารเก่าไม่เข้าใจ:“จัดอะไร”
เจียงเหอชี้หิน:“เล็ก กลาง ใหญ่ วางตรงนี้”
ลู่เหิงตะโกนทันที:“ทุกคนฟังเธอ! หินเล็กกองหนึ่ง หินกลางกองหนึ่ง หินใหญ่ส่งไปที่ซองธนู!”
มีคนลังเล:“หินใหญ่ผลักไม่ไหว”
เจียงเหอหันกลับไป
คนนั้นเปลี่ยนคำพูดทันที:“เราผลักครึ่งหนึ่ง คุณหนูเจียงผลักอีกครึ่ง”
หลี่สี่ตะโกนเสียงแหบ:“ก้อนเล็กทุบหัว! ก้อนกลางทุบบันได! ก้อนใหญ่ทุบรถ! อย่าให้ผิด ผิดแล้วหัวหน้าเหอจะจ้องคุณ!”