“จับได้แล้ว”
หลี่สี่มือสั่น ถุงผ้าไม่ได้ถูกดึงไป
ปฏิกิริยาแรกของเขาไม่ใช่การปล่อยมือ แต่คือการดึงออกมา
เด็กสามขวบ แม้จะตื่นขึ้นมา จะทำอะไรได้?
วินาทีถัดมา ข้อมือของเขาถูกมือเล็กๆ จับไว้
มือเล็ก
แต่จับแน่นราวกับล็อก
หลี่สี่พยายามสะบัด
แต่สะบัดไม่ออก
เขากดเสียงต่ำด่า: “ปล่อยมือ!”
เจียงเหอลืมตานั่งขึ้น
“ขโมย”
“ใครขโมย? ข้าเห็นถุงของเจ้าตก ข้าก็ช่วยเก็บให้!”
“อยู่บนพื้น”
“ตกบนพื้นก็ได้!”
เจียงเหอคิดตาม
คนนี้ปากแข็ง
ปากแข็งก็ไร้ประโยชน์
ข้อมือถูกกดลงไป
กรอบ…
หลี่สี่ร้องออกมา
เสียงร้องปลุกครึ่งค่ายให้ตื่น
“โอ๊ย! ฆ่าคนแล้ว! ไอ้เด็กเวรฆ่าคนแล้ว!”
ป้าเจ้าวังนั่งขึ้นเป็นคนแรก แล้วอุ้มเจียงเหมียวไว้
“เป็นอะไร? หลานสาวเจียง?”
เจียงเหอปล่อยข้อมือของหลี่สี่ แล้วชี้ไปที่เขา
“ขโมย”
หลี่สี่กอดข้อมือกลิ้งไปมาบนพื้น
“นางใส่ร้ายข้า! ข้าไม่ได้หยิบอะไรสักอย่าง! นางหักมือข้า!”
เจียงเหมียวถูกเสียงร้องปลุกให้ตื่น ริมฝีปากเม้มลง
ป้าเจ้าวังรีบปลอบ
“ไม่ร้อง ไม่ร้อง หลานชายเหมียวไม่ร้อง หลี่สี่ เจ้าร้องไห้โฮอะไร? ทำเอาหลานตกใจหมด!”
หลี่สี่เจ็บจนเหงื่อไหล
“ป้าเจ้าวัง ท่านอย่าลำเอียง! มือข้าหักแล้ว!”
เจียงเหอมองลงไปที่เจียงเหมียว
เจียงเหมียวกำลังจะร้องไห้
นางยื่นมือลูบแก้มน้อยๆ ของเขา
“ไม่ต้องร้อง”
เจียงเหมียวส่งเสียงฮึกสองครั้ง แต่ไม่ร้องออกมา
เจียงเหอถึงจะมองหลี่สี่
“ส่งเสียงดัง จะตีปาก”
หลี่สี่เอามือปิดปากไว้
เปลวไฟในค่ายถูกจุดขึ้น
หลี่เฉิงถือไม้วิ่งมา
“เกิดอะไรขึ้น?”
ป้าเจ้าวังพูด: “หลี่สี่แอบไปหยิบถุงของหลานสาวเจียง ถูกจับได้”