"เหอเหอ ขโมยของ"
ชายสองคนในวัดได้ยินดังนั้น มือก็หยุดอยู่ที่ด้ามมีด
คนทางซ้ายที่สูงผอมกว่า หัวเราะออกมาก่อน
"บ้านใครหน่ะ? ผู้ใหญ่ไปไหน?"
เจียงเหอยกไม้เท้าขึ้น ชี้ไปที่ห่อของบนพื้น
"ของ พวกแกวางไว้"
ชายทางขวามองไปที่ประตู
นอกประตู ชายสามคนหน้าคนถูกมัดไว้ เดินไม่ค่อยจะคล่อง ขาไม่อาจก้าวถนัด หลี่เฉิงกับเอ้อหนิวยืนอยู่ด้านหลัง จ้าวเถี่ยจู้ไม่พูดอะไร แต่มีดล่าสัตว์กำอยู่ในมือแล้ว
ชายสูงผอมด่าไปคำหนึ่ง
"ไอ้เฒ่าหน้าคน พวกแกทำอะไรกันอยู่? ปล่อยให้เด็กนี่พาตัวกลับมาได้?"
คนหน้ารอยแผลเป็นหมอบอยู่กับพื้น หัวเต็มไปด้วยเหงื่อ
"อย่าไปยุ่งกับมัน"
"อะไรนะ?"
"อย่าไปยุ่งกับมัน! มันตีจริง!"
ชายสูงผอมไม่เชื่อ
เขาก้าวไปหาเจียงเหอ
"ไอ้หนู วางไม้เท้าลง ลุงจะให้ขนมปังแผ่นหนึ่ง"
เจียงเหอถาม "ขนมปังอยู่ที่ไหน?"
ชายสูงผอมชะงัก
"แกวางไม้เท้าก่อน"
"ไม่มีขนมปัง"
"เฮ้ย แกรู้จักหลอกถามอีกนะ"
เจียงเหอไม่ตอบ
เธอใช้ปลายเท้ากด ปลายไม้เท้าดีดขึ้น ปลายไม้อีกด้านฟาดลงบนหลังเท้าของชายสูงผอม
แกร๊ก
ชายสูงผอมทรุดลง
เจียงเหอขยับไปด้านข้างหนึ่งก้าว หลบมือที่ยื่นเข้ามา แล้วฟาดไม้อีกทีที่แขนของเขา
มีดร่วงลงพื้น
ชายทางขวาชักมีดออกมา เพิ่งก้าวไปครึ่งก้าว จ้าวเถี่ยจู้ก็เดินเข้าประตูมา เตะเข้าที่หลังเข่าของเขาพอดี
เอ้อหนิวตามมา ใช้เชือกคล้องคอเขาแล้วดึงกลับ
หลี่เฉิงก็เข้ามาด้วย มือถือไม้ตะบอง ใบหน้าค่อนข้างซีด
"อย่าฆ่าคน อย่าฆ่าคน ข้างถนนหลวงมีคนตายมากแล้ว เดือดร้อน"
เจียงเหอมองเขา
"แกกลัวเหรอ?"
หลี่เฉิงอึกอัก
"กลัว แต่ฉันยังทำอะไรได้"
เจียงเหอคิดเล็กน้อย
"ใช้ได้"
หลี่เฉิงไม่รู้ว่านี่นับว่าชมหรือไม่ เขาแค่รู้สึกว่าหลังมีเหงื่อไหล
เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ถูกมัดอยู่ที่มุม ร้องเสียงอู้อี้
ป้าเจ้าวังเบียดตัวเข้ามาจากนอกประตู
นางคือผู้หญิงที่ผลักเด็กเมื่อครู่ ผมมัดด้วยผ้า ในอ้อมแขนยังอุ้มเจียงเหมียวอยู่
"โอ๊ย นี่มีคนถูกมัดอีกคนด้วย!"
เจียงเหอเดินเข้าไป ดึงผ้าที่ปิดปากเด็กผู้หญิงออก
เด็กผู้หญิงไอก่อน แล้วก็หดคอลงมองเธอ
"เธอ...เธอมาช่วยฉันเหรอ?"
เจียงเหอส่ายหัว
"ขโมยของ"
เด็กผู้หญิงชะงัก
ป้าเจ้าวังก็ชะงัก
จ้าวเถี่ยจู้ไอเบา ๆ
"ความหมายของเหอหนิว คือ ช่วยไปพลาง ๆ"