"มือ ไม่เอาแล้วเหรอ?"
หน้าคนมีแผลเป็นไม่ได้ฟังเข้าหู
เด็กสามขวบพูด จะมีใครถือจริง
เขามองเห็นเพียงไม้เท้านั้นตวัดขึ้นจากล่าง
เร็วเกินไป
เขาเอาไปทัน
ปลายไม้เท้าจิ้มลงบนข้อมือ
แคร็ก
มือของคนมีแผลเป็นก็ห้อยลงไป
เขาอ้าปาก เสียงร้องยังไม่ออก เจียงเหอก็หมุนตัว ไม้เท้าอันที่สองฟาดเข้าที่ด้านนอกเข่า
คนคุกเข่าลง
ไม้เท้าอันที่สามฟาดลงบนไหล่
คนมีแผลเป็นซบหน้าลงไปในดิน หน้าแนบพื้น มีดร่วงอยู่ข้างเท้า
เจียงเหอไม่ได้มองเขา
ชายผอมพุ่งตัวเข้ามาแล้ว
เขาไม่เชื่อ
เด็กสามขวบคนหนึ่ง เอาชนะคนมีแผลเป็นได้ ส่วนใหญ่คงเป็นเพราะคนมีแผลเป็นหิวจนหัวหมุน
เขาจะแย่งเด็กน้อยไป
ขอแค่แย่งได้ หันหลังก็วิ่ง
เจียงเหอกดเจียงเหมียวให้แนบอกมากขึ้น ยกเท้าเหยียบมีดเล็ก ๆ ที่คนมีแผลเป็นทิ้งไว้ ไม้เท้าตีหมาแนวยาวผลักออกไป
ตัวไม้เท้าดันเข้ากับท้องของชายผอม
ชายผอมพุ่งไปข้างหน้า
วินาทีถัดมา เขากลับถอยหลัง
ไม่ใช่ถอยเอง
แต่ถูกไม้เท้าดันให้ถอย
เท้าทั้งสองข้างลากไปบนพื้นเป็นสองรอย ชนเข้ากับโคนไม้ ทรุดนั่งลง
เจียงเหอตามไปติด ๆ
ปลายไม้เท้าคว่ำลงบนหน้าแข้งเขา
แคร็ก
ชายผอมกอดขาร้อง
"อย่าตี! อย่าตี! ฉันผิดไปแล้ว!"
เจียงเหอมองไปที่คนที่สาม
ชายขาเป๋ยืนอยู่ข้างหลังเธอ มือถือเชือกอยู่ เดิมทีคิดจะคล้องคอเธอ
ตอนนี้เชือกห้อยอยู่กลางอากาศ
เขามองดูคนมีแผลเป็น แล้วมองดูชายผอม ลำคอขยับ
"เข้าใจผิดกัน"
เจียงเหอลากไม้เท้าเดินเข้าไป
ชายขาเป๋ถอยหลัง
"หนูน้อย พี่ไม่ได้ลงมือ"
เจียงเหอก้มมองเชือก
"นี่อะไร?"
ชายขาเป๋ซ่อนเชือกไว้ข้างหลัง
"เชือกมัดฟืน"
เจียงเหอพยักหน้า
"ขา กับ ฟืน?"
ชายขาเป๋ไม่เข้าใจ
ไม้เท้ามาถึงแล้ว
ไม่ตีขาที่ดี
ตีขาที่เป๋
ชายขาเป๋ทั้งตัวทรุดลง กอดขากลิ้งไปครึ่งรอบ
"อ๊าย! ทำไมแกยังตีขาที่เป๋อีก!"
เจียงเหอยืนอยู่ตรงหน้าเขา คิดอยู่ครู่หนึ่ง
"สมมาตร"
กลุ่มคนหนีภัยข้างถนนยังไม่ไปไหน
เกวียนจอดอยู่
หนุ่มร่างสูงผอมจับคันเกวียน หลังมือตึงเครียด
เดิมทีเขาคิดว่าเด็กน้อยคงจบเห่แล้ว
เด็กผู้หญิงสามขวบคนหนึ่ง ในอ้อมอกมีเด็กแบเบาะ เจอผู้ชายหิวโซสามคน ต่อให้วิ่งก็วิ่งไม่รอด
ผลปรากฏว่าไม้เท้าสามที
ผู้ชายสามคนหมดสภาพ
ไม่ใช่ แค่สามทีเท่านั้น
แต่มันเร็วมาก
เร็วถึงขนาดที่เขายังไม่ทันได้พูดคำว่า "วิ่ง" ออกมา เรื่องก็จบลงแล้ว
หญิงสาวปิดตาลูกไว้ แต่นิ้วกลับเหลือช่องว่าง
เด็กมองผ่านช่องว่าง ไม่ร้องไห้ ยังถามอีกว่า "แม่ เด็กผู้หญิงเขาตีคนเป็นด้วย"
หญิงสาวกดเสียงต่ำ "หุบปาก"
หลังเกวียน ชายชราคนหนึ่งพูดเสียงเบา "เด็กคนนี้ไม่ธรรมดา"
หนุ่มร่างสูงผอมไม่ได้รับคำ
เขาเห็นเจียงเหอนั่งยอง ๆ เริ่มค้นตัว
จริงจังมาก
เอวของคนมีแผลเป็นมีถุงผ้าเล็ก ๆ ใบหนึ่ง
เทออกมา เจ็ดเหรียญทองแดง เชือกป่านเส้นหนึ่ง ขนมแข็งครึ่งแผ่น
เก็บ
บนตัวชายผอม เหรียญทองแดงสองเหรียญ มีดเล็กขึ้นสนิมหนึ่งเล่ม ข้าวรำครึ่งกำ
เก็บ
บนตัวชายขาเป๋ กระบอกจุดไฟอันหนึ่ง เหรียญทองแดงสามเหรียญ แล้วก็ผ้าสกปรกผืนหนึ่ง
ผ้าสกปรกไม่เอา
กระบอกจุดไฟเก็บ
เจียงเหอค้นเสร็จ ลุกขึ้นยืน
เธอมองผู้ชายสามคน
"แย่งคน ไม่ดี"
คนมีแผลเป็นเจ็บจนตัวสั่น ใบหน้าเต็มไปด้วยฝุ่น
"คุณหนูน้อย ขอโทษที ฉันหิวมา 3 วันแล้ว"
เจียงเหอฉีกขนมแข็งครึ่งแผ่น กัดเข้าไปคำหนึ่ง
กัดไม่เข้า
แข็งเกินไป
เธอเก็บเข้าพื้นที่มิติ
"หิว แล้วก็แย่ง?"
ชายผอมร้องไห้พูด "บนถนนก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น ไม่แย่งก็ตาย"
เจียงเหอมองเขา
"แกตาย เกี่ยวอะไรกับข้า?"
ชายผอมหุบปาก
เจียงเหอหันไปทางชายขาเป๋
"ยังมีอีกไหม?"
ชายขาเป๋เจ็บจนเหงื่อแตก "อะไร?"
"พวกพ้อง"
"ไม่มีแล้ว แค่พวกเราสามคน"
เจียงเหอยกไม้เท้า
ชายขาเป๋รีบตะโกน "มี! วัดร้างข้างหน้ามีอีกสองคน! ดูของอยู่! พวกเราแยกกันหาอาหาร!"
เจียงเหอหยุด
วัดร้าง
มีคน ดูของอยู่
ของคืออะไร?
ข้าว? น้ำ? เด็กที่ถูกแย่งมา?
เป้าหมายตอนนี้ของเธอคือไปทางเหนือ
แต่มีข้าวของ ไม่เอาก็ขาดทุน
อีกปัญหาหนึ่ง
คนสามคนนี้ได้กลิ่นนมผงไปแล้ว ปล่อยไว้ จะดึงดูดคนเพิ่ม
ฆ่าหมด ก็เหนื่อย เปื้อนอีก
ตีให้พิการ พอใช้ได้
เจียงเหอเดินไปข้างคนมีแผลเป็น
"วัดร้าง ไกลแค่ไหน?"
คนมีแผลเป็นกัดฟัน "ขึ้นเหนือไป 2 ลี้ หลังต้นไม้คอเอียงข้างทาง"
เจียงเหอขมวดคิ้ว
"ต้นอะไรเอียง?"
คนมีแผลเป็นแก้คำพูด "ต้นไม้โค้ง ต้นไม้งอ"
เจียงเหอพอใจ
"พาทาง"
คนสามคนอึ้งไป
ชายผอมชี้ขาตัวเอง "ขาฉันหักแล้ว!"
เจียงเหอมองเขา
"คลาน"
ชายผอม: "..."
ชายขาเป๋ทำหน้าสลด "เจ้านายน้อย เดิมทีฉันก็เป๋อยู่แล้ว ตอนนี้เป๋กว่าเดิมอีก คลานไม่ไหว"
เจียงเหอคิดอยู่ครู่หนึ่ง มองไปที่กลุ่มคนหนีภัยข้างถนน
เกวียน
ใช้เข็นคนได้
หนุ่มร่างสูงผอมถูกเธอมองจนหนังหัวตึง
เขาถอยหลังครึ่งก้าว แล้วก็หยุดทันที
ทำตัวเป็นคนขี้ขลาดไม่ได้
แต่เด็กคนนี้ตรงหน้า เพิ่งทำให้ผู้ชายสามคนขาหักไป
ถ้าเธอจะแย่งเกวียน ตัวเองก็ห้ามไม่ได้
เจียงเหอเดินเข้าไป
คนในกลุ่มหนีภัยถอยร่นทั้งหมด
หญิงสาวอุ้มเด็กขึ้น
ชายชราจับคราดไม้
หนุ่มร่างสูงผอมขวางหน้าเกวียน
"บนเกวียนคันนี้เป็นแม่ของฉัน"
ในผ้าห่มขาด ๆ บนเกวียน หญิงชราคนหนึ่งลืมตาขึ้น ริมฝีปากแห้งแตก
เจียงเหอมองแวบหนึ่ง
คนป่วย
ไร้ประโยชน์
เธอพูด "ขอยืมเกวียน"
หนุ่มร่างสูงผอมลำคอแห้งผาก "ยืมไปทำอะไร?"
"ใส่พวกมัน"
เธอชี้ไปที่คนพเนจรสามคน
กลุ่มหนีภัยเงียบลง
เด็กโผล่หัวมาจากไหล่หญิงสาว "หนูน้อย เธอจะเอาคนเลวไปด้วยเหรอ?"
เจียงเหอพยักหน้า
"หารัง"
หนุ่มร่างสูงผอมฟังเข้าใจ
คนสามคนนี้ยังมีที่ซ่อน ที่นั่นมีของ
สมองเขาหมุนเร็วมาก
ถ้าเด็กคนนี้สู้ได้ ตามเธอไป บางทีอาจจะเก็บข้าวของได้บ้าง
แต่มันก็อันตราย
เด็กแบบนี้ อันตรายกว่าคนหิวโซเสียอีก
เธอไม่พูดจาโอ้อวด
เขาพูด "ยืมเกวียนไม่ได้ แต่คนช่วยลากได้"
เจียงเหอมองเขา
หนุ่มร่างสูงผอมพูดเสริม "เธอแบ่งของให้หน่อย"
เจียงเหอไม่ตอบ
เธอกำลังคิดเลข
ลากผู้ชายสามคนเอง ช้า
ให้พวกเขาช่วย ประหยัดแรง
แบ่งของ ก็ได้
แต่จะแบ่งเท่าไหร่ เธอเป็นคนพูด
เจียงเหอพยักหน้า
"ได้"
หนุ่มร่างสูงผอมโล่งอก หันหลังตะโกน "เถี่ยจู้ เอ้อหนิว เอาไอ้สามตัวนั่นมัดไว้ อย่าแตะต้องเด็กน้อย"
ในฝูงชนมีผู้ชายสองคนเดินออกมา
หนึ่งในนั้นตัวใหญ่ มือมีรอยด้านหนา เอวแขวนมีดล่าสัตว์ ตอนมองเจียงเหอ สายตาตรงไปตรงมา แต่ไม่มีความละโมบ
เจียงเหอมองเขาแวบหนึ่ง
นายพราน
ใช้ได้
หนุ่มร่างสูงผอมเห็นเธอจ้องอยู่นาน ก็แนะนำ "นี่คือจ้าวเถี่ยจู้ นายพรานจากหมู่บ้านเจียง ข้างหน้าแล้งจนอยู่ไม่ได้ พวกเราทั้งกลุ่มเดินขึ้นเหนือ"
จ้าวเถี่ยจู้ได้ยินคำว่าหมู่บ้านเจียง ก็ชะงักไป
"หนูเป็นเด็กหมู่บ้านเจียงเหรอ?"
เจียงเหอพยักหน้า
"เจียงเหอ"
จ้าวเถี่ยจู้สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
"ลูกบ้านเขาตระกูลเจียง ฝ่ายใหญ่เหรอ?"
เจียงเหอเงยหน้า "ลุงรู้จักพ่อข้าเหรอ?"
จ้าวเถี่ยจู้นั่งยอง ๆ อยู่ห่างจากเธอสองก้าว
"รู้จัก พ่อหนูเคยเอาข้าวต้มถ้วยหนึ่งไปให้เมียฉัน ตอนพี่ใหญ่ถูกเกณฑ์ทหารวันนั้น ฉันก็อยู่ด้วย"
เจียงเหอมองเขา
คนนี้พูดจา ไม่อ้อมค้อม
เธอถาม "ทางเหนือ?"
จ้าวเถี่ยจู้พยักหน้า "ส่งไปแดนเหนือแล้ว ได้ยินว่าทหารใหม่ทั้งหมดไปค่ายเสือคำราม"
ค่ายเสือคำราม
มีเบาะแส
เจียงเหอจดชื่อนี้ไว้ในใจ
จ้าวเถี่ยจู้มองเจียงเหมียวในอ้อมอกเธอ เสียงเบาลง "น้องชายหนูยังมีชีวิตอยู่เหรอ?"
เจียงเหอลูบเจียงเหมียว
"มี"
จ้าวเถี่ยจู้ยื่นมือ แล้วก็หดกลับ
เขาเห็นดินบนไม้เท้าของเจียงเหอ ก็เห็นขาของผู้ชายสามคนบนพื้น
เด็กคนนี้ไม่ธรรมดา
แต่นี่คือลูกสาวของเจียงต้าซาน
ก่อนจากไป เจียงต้าซานฝากให้ชาวบ้านดูแลครอบครัวฝ่ายใหญ่ ไม่มีใครดูแลได้ ตอนนี้เด็กออกมาหาเองแล้ว
จ้าวเถี่ยจู้รู้สึกแน่นหน้าอก
แต่เขาไม่ได้พูดคำสวยหรู
บนเส้นทางหนีภัย คำสวยหรูใช้แทนข้าวไม่ได้
เขาถามเพียง "หนูจะไปหาพ่อหนูเหรอ?"
เจียงเหอ "อืม"
"ไปกับพวกเรา คนเยอะ กลางคืนจะได้ผลัดกันเฝ้า หนูเก่ง แต่หนูน้อยของหนูยังเล็ก"
เจียงเหอไม่ตอบ
คนเยอะ เรื่องเยอะ
แต่คนเยอะก็มีประโยชน์
ออกสำรวจ เข็นเกวียน บังสายตา สืบข่าว
ตอนนี้ร่างกายเธอเล็ก พลังสั้น พาเจียงเหมียวเดินคนเดียว ปัญหาคือการนอน
ได้คนกลุ่มหนึ่งมาร่วมทาง คุ้มกว่าเดินคนเดียว
เงื่อนไขคือต้องเชื่อฟัง
เธอมองหนุ่มร่างสูงผอม
"แกเป็นใคร?"
"หลี่เฉิง จากหมู่บ้านชิงชื่อ บนเกวียนเป็นแม่ฉัน ข้างหลังเป็นเมียกับลูกชายฉัน"
เจียงเหอพยักหน้า
"ของในวัดร้าง ข้าเลือกก่อน"
หลี่เฉิงอยากจะต่อรอง
จ้าวเถี่ยจู้กดแขนเขาไว้
"ให้เธอเลือกก่อน"
หลี่เฉิงมองผู้ชายขาหักสามคนบนพื้น กลืนคำพูดลงคอ
"ได้"
เจียงเหอหันหลัง ใช้ไม้เท้าแตะที่ตัวคนมีแผลเป็น
"พาทาง"
คนมีแผลเป็นหมอบลงกับพื้นทำเป็นตาย
จ้าวเถี่ยจู้เดินเข้าไป ฉกคอเสื้อเขาขึ้นมา
"ไป"
คนมีแผลเป็นเจ็บจนร้อง "ขาฉันหักแล้ว!"
จ้าวเถี่ยจู้ลากเขาไปข้างหน้า
"มือยังไม่หัก"
ชายขาเป๋กับชายผอมก็ถูกมัด ถูกเอ้อหนิวกับหลี่เฉิงลากไป
กลุ่มหนีภัยตามไปข้างหลัง
หญิงสาวถามเมียจ้าวเถี่ยจู้เสียงเบา "พี่สะใภ้ เด็กนั่นเป็นคนหมู่บ้านพี่จริงเหรอ?"
เมียจ้าวเถี่ยจู้มองแผ่นหลังเจียงเหอ พยักหน้า
"หนูเหอแห่งฝ่ายใหญ่ ปกติไม่เป็นแบบนี้"
"แล้วทำไมตอนนี้เป็นแบบนี้ล่ะ?"
เมียจ้าวเถี่ยจู้นิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง
"คงเพราะหิวมาก ๆ มั้ง"
ไม่มีใครรับคำพูดนี้
ความหิวทำให้คนดุร้ายได้
แต่ความหิวไม่ได้ทำให้ไม้เท้าหักกระดูกได้
เจียงเหอเดินอยู่หน้าสุด
เธอได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์ข้างหลัง ไม่สนใจ
เธอกำลังคิดถึงค่ายเสือคำราม
แดนเหนือ ค่ายทหาร พ่อ
ถ้าเจียงต้าซานยังมีชีวิตอยู่ หาเจอแล้ว เจียงเหมียวก็จะมีคนอุ้มให้
เธอก็จะได้นอนหลับ
ถ้าตายแล้ว ก็หาที่ตั้งค่าย เลี้ยงน้อง ปลูกข้าว รับคน
ได้หมด
สองลี้เดินนานมาก
ผู้ชายขาหักสามคนส่งเสียงครวญครางตลอดทาง
เจียงเหอรำคาญเสียงดัง หันกลับไปมองแวบหนึ่ง
คนสามคนหุบปาก
หลี่เฉิงมองจนขนลุกหลัง
เด็กคนนี้ไม่ได้ขู่ด้วยเสียง
แต่เธอตีจริง
ถึงวัดร้างแล้ว
กำแพงวัดพังไปครึ่งหนึ่ง หน้ประตูมีกองเถ้าถ่านไฟ ภายในมีเสียงผู้ชายพูดคุยกัน
"ไอ้แผลเป็นทำไมยังไม่กลับ? แย่งเด็กคนเดียวนานขนาดนี้เลยเหรอ?"
"อย่าเพิ่งรีบ เผื่อเจอของดีเข้าแล้ว"
เจียงเหอยืนอยู่หน้านอกประตู
เธอส่งเจียงเหมียวให้เมียจ้าวเถี่ยจู้
เมียจ้าวเถี่ยจู้ชะงักไป ไม่กล้ารับ
เจียงเหอมองเธอ "อุ้ม"
เมียจ้าวเถี่ยจู้รีบอุ้มไว้ มือนิ่งมั่นคงมาก
เจียงเหมียวหน้านิ่วไปหน่อย แต่ไม่ตื่น
เจียงเหอพอใจ
เธอลากไม้เท้าตีหมา เดินเข้าไปในวัดร้าง
ในนั้นมีผู้ชายสองคนกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ข้างกองไฟ ตรงหน้ามีห่อผ้าสามห่อ ถุงน้ำหนึ่งใบ แล้วก็ถุงข้าวสารปนหยาบครึ่งถุง
ที่มุมห้อง มีเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ถูกมัดอยู่ อายุประมาณ 7-8 ขวบ ปากมีผ้าอุดไว้
ผู้ชายสองคนเงยหน้า
หนึ่งในนั้นด่า "เด็กไหนกันวะ?"
เจียงเหอเห็นเด็กผู้หญิง แล้วก็เห็นข้าวสาร
เธอยกไม้เท้าตีหมา
"ปล้น"
ผู้ชายสองคนอึ้งไป
หลี่เฉิงนอกประตูก็อึ้งไป
จ้าวเถี่ยจู้ก้มมองคนพเนจรสามคนที่ถูกมัดอยู่บนพื้น จู่ ๆ ก็ไม่อยากพูดอะไร
ผู้ชายในวัดลุกขึ้นยืน เอื้อมมือไปจับมีด
"แกพูดว่าอะไรนะ?"
เจียงเหอพูดเสียงอ่อนหวาน พูดซ้ำอย่างจริงจัง
"เหอเหอ จะปล้น"