"นาย อย่างอแง"
หัวหน้าโจรไม่ตอบ
ม้าวิ่งพุ่งเข้ามาแล้ว
ไม่เร็วนัก ถนนรกร้างเต็มไปด้วยหลุมบ่อ ม้าก็ผอม แต่สำหรับเด็กสามขวบคนหนึ่ง กีบม้าทิ้งลงมา กระดูกก็แหลกสลาย
ป้าเจ้าวังอุ้มเจียงเหมียวไว้ เสียงกรีดร้องไม่ออก
จ้าวเถี่ยจู้ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ถูกหลี่เฉิงดึงไว้
"อย่าขวาง!"
จ้าวเถี่ยจู้สะบัดมือเขาออก
"นั่นมันเด็ก!"
หลี่เฉิงกดเสียงต่ำ "แกขึ้นไป นางก็ต้องมาช่วยแกอีก!"
จ้าวเถี่ยจู้หยุดชะงัก
คำพูดนี้ฟังไม่เพราะ
แต่มันถูกต้อง
เจียงเหอยืนอยู่กลางถนน เท้าไม่ขยับ
นางจ้องมองหัวม้า
ใกล้เข้ามาแล้ว
ใกล้เข้ามาอีก
จมูกม้าพ่นลม หัวหน้าโจรชักมีดออกมา ด้านคมคว่ำลง เขาไม่ได้คิดจะฟันเจียงเหอตายคาที่ เด็กขายได้เงิน ฟันสลบไปก็พอ
เจียงเหองอเข่า
กำปั้นเล็กๆ ยกขึ้น
ปึก!
กำปั้นกระแทกลงบนหน้าผากม้า
ขาหน้าม้างอเข่าทรุด หัวก้มลงไปทั้งตัว ม้าล้มทั้งตัวลงกับพื้น หัวหน้าโจรปลิวตกจากหลังม้า มีดก็หลุดมือ
เจียงเหอก้าวหลบไปข้างๆ ครึ่งก้าว หลบร่างม้า
ม้าไม่ตาย
นอนอยู่กับพื้น กระตุกสองที แล้วสลบไป
เจียงเหอมองดูหนึ่งครั้ง
"ลากได้"
พวกโจรภูเขาฝั่งนั้นไม่มีใครหัวเราะอีกแล้ว
หัวหน้าโจรกระแทกพื้นเต็มปากไปด้วยดิน เพิ่งจะยันตัวขึ้นได้ครึ่งท่อน เจียงเหอก็เดินมาถึงหน้าเขาแล้ว
เขายกมือขึ้นจะเอื้อมไปจับมีดที่เอว
เจียงเหอยื่นมือออกไป คว้าขาเขาไว้ข้างหนึ่ง
หัวหน้าโจรก้มลงมองมือเล็กๆ ของนาง
"แก——"
ยังพูดไม่ทันจบ ร่างถูกสาวออกไป
เจียงเหอสองมือจับขาเขาไว้ หมุนตัว แล้วเหวี่ยง
หัวหน้าโจรทั้งตัวลอยขึ้นจากพื้น กระแทกลงบนถนนรกร้าง
ทีแรก
ฝุ่นฟุ้งกระจาย
ทีสอง
ฝักมีดของหัวหน้าโจรหัก
ทีสาม
เขานิ่งไปแล้ว
เจียงเหอปล่อยมือ
"เงียบ"
หลี่สี่อยู่ท้ายขบวน กลืนน้ำลายลงคอ
"เอ้อหนิว"
เอ้อหนิวก็กำลังกลืนน้ำลายเหมือนกัน
"ว่าไง?"
"เมื่อคืนฉันแค่ขโมยห่อของ ยังไม่ถึงขั้นต้องโดนแบบนี้สินะ?"
เอ้อหนิวมองเขา
"นายยังมีลมหายใจอยู่ เพราะนางเห็นว่านายเบาเกินไปจะฟาดไม่สนุก"
หลี่สี่หุบปาก
จ้าวเถี่ยจู้จ้องมองม้ากับหัวหน้าโจรบนพื้น
เขาเคยเดาไว้ว่าเจียงเหอสู้ได้
แต่ไม่เคยเดาว่านางสู้แบบนี้