"เป็นหัวหน้าคนใหม่"
ไม้ส้อมในมือโจรเฝ้าประตูร่วงลงพื้น
อีกคนยังอยากจะหลบไปหลังประตู จ้าวเถี่ยจู้ยื่นมีดไปข้างหน้า เขาก็หดขากลับ แล้วชูสองมือขึ้น
"หัวหน้า นี่มันเรื่องอะไรกัน?"
หัวหน้าโจรก้มหน้า: "ถามนางสิ"
เจียงเหอนั่งอยู่บนหลังม้า ขาสั้นห้อยระย้า ไม้เท้าตีหมาวางพาดไว้บนตัก
"เปิดประตู"
โจรเฝ้าประตูมองหัวหน้า
หัวหน้าโจรกัดฟัน: "มองข้าทำไม? เปิดสิ!"
ประตูไม้ถูกผลักเปิด
ฐานที่มั่นไม่ใหญ่โต มีเพิงไม้ไม่กี่หลัง รถลากสามคันจอดพิงอยู่ใต้เพิงด้านตะวันออก รถม้าสองคันผูกไว้กับเสา ด้านหลังมีเสียงถังน้ำกระทบขอบบ่อน้ำดังมา
หลี่เฉิงตาเป็นประกาย: "มีรถจริงด้วย"
เอ้อหนิวตาก็เป็นประกาย: "มีบ่อน้ำจริงด้วย"
หลี่สี่แขวนแขนไว้ มองจากท้ายแถว: "มีรังโจรจริงด้วย"
เอ้อหนิวหันไป: "นายดูคุ้นเคยดีนี่"
หลี่สี่หดกลับ: "ฉันมาครั้งแรก"
เจียงเหอลูบคอม้า
"ลง"
หัวหน้าโจรรีบยื่นมือ: "หัวหน้า ข้ารับใช้เอง?"
เจียงเหอมองเขา
หัวหน้าโจรรีบหดมือ: "ข้าจูงม้าให้ย่อลง"
ม้าถูกจูงไปที่ก้อนหินเตี้ยๆ เจียงเหอเหยียบหินลงจากหลังม้า ลงพื้นแล้วมองรถก่อน แล้วมองบ่อน้ำ แล้วมองปากหลุมเก็บเมล็ดพืช
เรียงลำดับเป้าหมายเรียบร้อย
น้องชายนั่งรถ ทีมงานดื่มน้ำ เก็บเมล็ดพืชครึ่งหนึ่ง โจรถูกมัดมือ ไปทำงาน
เก็บทั้งหมดไม่ได้
เก็บทั้งหมดจะทำให้ทีมงานคิดว่านางเป็นยุ้งฉาง
ต้องให้พวกเขาเข้าใจ ทางรอดอยู่ในมือนาง และอยู่ในมือพวกเขาเอง
นางชี้ไปที่เพิงด้านตะวันออก: "รถ ลากมานี่"
โจรหน้ากรามกุมท้อง: "หัวหน้า ขอจิบน้ำก่อนได้ไหม? ท้องข้าถูกนายแทงจนว่างเปล่า"
เจียงเหอยกไม้เท้า
โจรหน้ากรามหมุนตัววิ่ง: "ลากรถ! ฉันรักการลากรถ!"
เอ้อหนิวมองเงาหลังเขา: "คนนี้ปากจัด แต่ขาไว"
หลี่สี่พูด: "รู้จักกาลเทศะ"
เอ้อหนิวมองเขา: "นายรู้จักคำนี้ด้วยหรือ?"
หลี่สี่ส่งเสียงหึ: "แต่ก่อนฉันก็เคยอ่านหนังสือไปครึ่งเล่ม"
หลี่เฉิงถาม: "อีกครึ่งเล่มล่ะ?"
"แม่ฉันเอาไปแปะหน้าต่างแล้ว"
ป้าเจ้าวังอุ้มเจียงเหมียวเดินเข้าประตูฐานที่มั่น เท้าไม่หยุด แต่สายตากวาดมองรอบๆ นางไม่มองบ่อน้ำนานเกินไป ไม่มองหลุมเก็บเมล็ดพืชนานเกินไป แค่อุ้มเด็กให้แน่น แล้วเดินไปหาเจียงเหอ