พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปหมดแล้ว
ไฟถนนสว่างขึ้น เรียงรายเป็นแนวเลียบตลิ่ง แสงสีเหลืองนวลฉายให้ทางเดินดูนุ่มนวล
สุดขอบฟ้ายังเหลือสีสันสุดท้าย คือสีน้ำเงินเข้มผสมม่วงอ่อนอย่างนั้น
เฉินยู่ อานนั่งอยู่บนม้านั่ง หลังมือยังคงแตะเบา ๆ อยู่ที่ปลายแขนเสื้อของซีเจ๋อ
เขาไม่ได้ดึงมือออก ซีเจ๋อก็ไม่ได้ขยับหนี สองคนนั่งเงียบ ๆ อยู่อย่างนี้ ฟังเสียงน้ำซัดกระทบฝั่ง ฟังเสียงหวูดเรือนำเที่ยวดังมาเป็นระยะ ๆ จากที่ไกล
ผ่านไปครู่หนึ่ง ซีเจ๋อก็ลุกขึ้น
เฉินยู่ อานเงยหน้ามองเขา นึกว่าจะกลับแล้ว เขาลุกตาม ปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนกางเกง เตรียมเดินไปทางที่จอดรถ
แต่ซีเจ๋อไม่ได้เดินไปทางนั้น
เขาหันกลับมา เผชิญหน้ากับเฉินยู่ อาน ดวงตาสีเทาอมฟ้าภายใต้แสงไฟถนนดูเข้มกว่าปกติ สีหน้าเขาจริงจังมาก จนเฉินยู่ อานชะงักไป ยืนตัวตรงโดยไม่รู้ตัว
"คุณท่าน?"
ซีเจ๋อไม่ได้พูดอะไร
เขามองเฉินยู่ อาน นิ่งไปหลายวินาที จากนั้นก็ถอยหลังไปครึ่งก้าว โน้มตัวลง เข่าข้างหนึ่งย่อลงเล็กน้อย หมอบลงครึ่งหนึ่ง ให้สายตาอยู่ในระนาบเดียวกับเฉินยู่ อาน
เฉินยู่ อานตกตะลึง
ซีเจ๋อสูงมาก ปกติเวลามองซีเจ๋อต้องเงยหน้าขึ้น ระหว่างสองคนมีความสูงต่างกันเกือบหนึ่งศีรษะเสมอ
แต่ตอนนี้ซีเจ๋อหมอบลงแล้ว ดวงตาของเขากับดวงตาของเฉินยู่ อานอยู่ในระดับเดียวกัน เฉินยู่ อานสามารถมองตรงไปเห็นแสงไฟถนนและแสงผิวน้ำที่สะท้อนอยู่ในรูม่านตาของเขา
เข่าข้างหนึ่งย่อลงเล็กน้อย ไม่ใช่การคุกเข่าข้างเดียว หากเป็นเพียงการหมอบลงครึ่งหนึ่ง ขาข้างหนึ่งงอ อีกข้างค้ำยันร่างกายไว้ แต่ในอากัปกิริยานั้นมีบางสิ่งที่เฉินยู่ อานไม่เคยเห็นมาก่อน
คือความเคารพ
ความเคารพอย่างที่สุด
ซีเจ๋อไม่อยากให้เขาเงยหน้าฟังคำพูดเหล่านั้น ซีเจ๋ออยากให้เขามองตรง ๆ อย่างเท่าเทียม ในฐานะผู้ใหญ่คนหนึ่งตั้งใจฟัง
หัวใจของเฉินยู่ อานเต้นเร็วเสียจนควบคุมไม่อยู่ เขารู้สึกว่าตัวเองน่าจะเดาออกแล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป แต่เขาไม่กล้าคิด เขากลัวว่าตัวเองจะเดาผิด กลัวว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงความคิดของตัวเองอีกแล้ว