รถจอดเทียบใต้อพาร์ตเมนต์ตอนนั้นก็เกือบสามทุ่มแล้ว ไฟถนนสว่างเรืองรอง สาดแสงสีส้มนวลลงบนผิวถนน
เฉินยู่ อานนั่งอยู่ที่เบาะหลัง มือยังถูกซีเจ๋อกุมไว้ ต่างฝ่ายต่างเงียบ
คนขับผสมโรงเก่ง ไม่หันกลับมามองแม้แต่น้อย นั่งรออยู่บนเบาะคนขับอย่างสงบ เครื่องยนต์ส่งเสียงครางแผ่วเบา ลมจากฮีตเตอร์เป่าออกมาอุ่นละมุน
เฉินยู่ อานมองประตูอพาร์ตเมนต์ที่คุ้นเคยอยู่นอกหน้าต่าง แล้วก้มลงมองนิ้วมือตัวเองที่ถูกห่อหุ้มอยู่ในอุ้งมือใหญ่
เขาควรจะลงรถได้แล้ว เวลาไม่น้อยแล้ว พรุ่งนี้ยังมีเรียน แต่ร่างกายเหมือนไม่ยอมทำตามคำสั่ง นั่งนิ่งอยู่บนเบาะ ขยับตัวไม่ได้
"ถึงแล้ว" ซีเจ๋อเอ่ย น้ำเสียงเบากว่าปกติ หางเสียงลากยาวขึ้นเล็กน้อย เหมือนยังไม่อยากให้ค่ำคืนนี้จบลงเช่นกัน
"อืม" เฉินยู่ อานรับคำ ไม่ขยับ
ผ่านไปอีกสองสามวินาที ปลายนิ้วของซีเจ๋อบีบที่ปลายนิ้วของเฉินยู่ อานเบา ๆ
"ขึ้นไปเถอะ" คำพูดนี้เหมือนเร่งเขา แต่มือที่ยังกุมไว้ไม่ได้คลายออก
เฉินยู่ อานเงยหน้าขึ้น สบตากับซีเจ๋อ
ในรถแสงไฟสลัวมาก ไฟถนนส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา ตกกระทบที่ใบหน้าด้านข้างของซีเจ๋อ ทำให้รูปหน้าของเขาดูละมุน ดวงตาสีเทาฟ้ากำลังมองมาที่เขา ข้างในมีบางอย่างที่แตกต่างไปจากเมื่อก่อน
เมื่อก่อนคือเก็บกั้น ยับยั้งชั่งใจ ตอนนี้คืออ่อนโยนที่เปิดเผย ไม่ปิดบัง
ใจของเฉินยู่ อานเต้นเร็วขึ้นอีก
เขารู้สึกว่าควรพูดอะไรบางอย่าง เช่น "ผมไปแล้วนะ" หรือ "พรุ่งนี้เจอกัน"
แต่คำพูดพวกนี้ติดอยู่ที่ลำคอ เอ่ยออกมาไม่ได้เลย
เขาไม่อยากไป เขาเพิ่งตกลงคบกับคนคนนี้ได้ไม่กี่ชั่วโมงเอง เขายังทำใจไม่ได้ เขาอาลัยอาวรณ์
ซีเจ๋อไม่เร่งเขา
สองคนนั่งอยู่ในรถอย่างนั้น จับมือกัน เงียบสงบ
ผ่านไปนานเท่าไรไม่รู้ ในที่สุดเฉินยู่ อานก็ปล่อยมือของซีเจ๋อ เขาค่อย ๆ ขยับตัวไปทางประตูรถเล็กน้อย มือวางอยู่บนมือจับ หันกลับมามองซีเจ๋อหนึ่งครั้ง