บ่ายวันเสาร์ เฉินยู่อานได้รับข้อความจากซีเจ๋อ
"บ่ายนี้ว่างไหม"
เฉินยู่อานกำลังวาดรูปอยู่ในห้องนั่งเล่น พอเห็นข้อความนี้ ปลายพู่กันก็หยุดนิ่ง เขาวางพู่กันลง หยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์ว่า "ว่างครับ"
"สี่โมงฉันจะไปรับนาย พาไปเดินเล่นริมแม่น้ำ"
ริมแม่น้ำ แม่น้ำเทมส์ เฉินยู่อานมาลอนดอนได้สองปีแล้ว ไปริมแม่น้ำหลายครั้ง แต่ไม่เคยไปกับซีเจ๋อเลย
เขาวางมือถือลง ลุกขึ้นเดินไปหน้าตู้เสื้อผ้า ใส่อะไรดี ช่วงนี้ทุกครั้งที่จะเจอซีเจ๋อ เขาจะต้องคิดหนักกับเรื่องนี้
ตั้งแต่ยอมรับความรู้สึกของตัวเองหน้ากระจกในห้องน้ำ เฉินยู่อานก็ไม่สามารถเผชิญหน้ากับซีเจ๋อด้วยใจปกติได้อีกต่อไป
เขาค้นอยู่นาน สุดท้ายเลือกเสื้อไหมพรมสีเทาอ่อนตัวหนึ่งกับกางเกงลำลองสีเข้ม คอเสื้อกลมเปิดให้เห็นกระดูกไหปลาร้านิดหน่อย แขนเสื้อยาวจนปิดหลังมือได้ครึ่งหนึ่ง
ดูนุ่มนิ่ม สะอาดสะอ้าน
เขาส่องกระจก แล้วใช้มือเสยผมหน้าม้า แต่แล้วก็รู้สึกว่าจงใจเกินไป เลยเอามือยีผมให้ยุ่งขึ้นอีกนิด
สี่โมงตรง รถด้านล่างก็มาถึง
เฉินยู่อานลงไปเปิดประตูรถ ซีเจ๋อนั่งอยู่เบาะหลัง วันนี้ไม่ได้ใส่สูท แต่สวมเสื้อคาร์ดิแกนขนแกะสีเทาเข้ม ข้างในเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาว ปลดกระดุมคอเสื้อออกหนึ่งเม็ด ผมก็ดูเป็นธรรมชาติกว่าปกติ มีปอยผมปรกลงมาที่หน้าผาก
เฉินยู่อานก้าวเข้าไปนั่ง หัวใจเริ่มเต้นเร็วขึ้นอีกครั้ง
"สวัสดีตอนบ่ายครับ คุณท่าน"
"สวัสดีตอนบ่าย" ซีเจ๋อมองเขาปราดหนึ่ง สายตาหยุดอยู่ที่เสื้อไหมพรมสีเทาอ่อนตัวนั้น "วันนี้แต่งตัวดูอบอุ่นดี"
เฉินยู่อานก้มมองตัวเอง หูเริ่มร้อน "ครับ วันนี้อากาศเย็นลง"
คนขับสตาร์ทรถ มุ่งหน้าไปตามแนวแม่น้ำเทมส์ เฉินยู่อานมองออกไปนอกหน้าต่าง นิ้วมือกำเบา ๆ ไว้บนเข่า