ขาของเฉินยู่ อานทรุดลงกะทันหัน ร่างทั้งร่างโน้มไปข้างหน้า
เขาไม่ได้ล้มลงกับพื้น
แขนคู่หนึ่งรับเขาไว้อย่างมั่นคง
ซีเจ๋อเคลื่อนไหวรวดเร็ว กล่องยาและถุงหล่นลงพื้นพร้อมกัน เกิดเสียงทึบ มือทั้งสองข้างคว้าไหล่ของเฉินยู่ อานไว้ แล้วดึงเข้ามาในอ้อมกอด
หน้าของเฉินยู่ อานกระแทกเข้ากับอกของซีเจ๋อ ปลายจมูกแตะกับเนื้อผ้าขนสัตว์ของโค้ท รู้สึกระคายเล็กน้อย
ตัวเขาราวกับเตาถ่านเล็ก ๆ สัมผัสได้ถึงความร้อนผิดปกติแม้ผ่านเสื้อผ้า
ซีเจ๋อใช้มือข้างหนึ่งโอบเอวเขาไว้ อีกมือหนึ่งแตะไปที่หน้าผากของเขา
ฝ่ามือสัมผัสกับผิวที่ร้อนระอุ คิ้วของซีเจ๋อขมวดลงเล็กน้อย
ร้อนมาก หนักกว่าที่เขาคิดไว้
"เสี่ยวอัน" เขาก้มลงเรียกคนในอ้อมแขน เสียงไม่ดัง แต่มั่นคงมาก "เดินไหวไหม"
เฉินยู่ อานอยู่ในอาการเลื่อนลอย หูแนบอยู่ที่อกซีเจ๋อ ได้ยินเสียงหัวใจเต้น ตุบ ตุบ ตุบ เร็วและหนักแน่น
เขารู้สึกว่าเสียงนี้ไพเราะมาก ไพเราะกว่าเสียงไวโอลินในคอนเสิร์ตเมื่อคืนอีก
"อืม..." เขาตอบอย่างคลุมเครือ แต่ขากลับยืนไม่ไหว ทั้งตัวนิ่มราวกับกองน้ำ ต้องอาศัยแขนของซีเจ๋อพยุงไว้ ไม่อย่างนั้นคงไหลลงไปแล้ว
ซีเจ๋อไม่ถามซ้ำ
เขาก้มตัวลง มือข้างหนึ่งสอดใต้หัวเข่าของเฉินยู่ อาน แล้วอุ้มเขาขึ้นทั้งตัว
เฉินยู่ อานลอยขึ้นกลางอากาศกะทันหัน มือคว้าเข้าใส่คอเสื้อของซีเจ๋อโดยอัตโนมัติ นิ้วมือกำแน่น
"ไม่เป็นไร" เสียงของซีเจ๋อดังลงมาจากเหนือศีรษะ "กอดข้าไว้แน่น ๆ ก็พอ"
เขาอุ้มคนเข้าไปในห้อง ใช้ส้นเท้างัดปิดประตู แล้วสาวเท้าใหญ่ไปยังห้องนอน
รองเท้าแตะในบ้านสีเทาเข้มย่ำบนพื้น แทบไม่มีเสียง มีเพียงชายโค้ทที่แกว่งไกวเบา ๆ ตามจังหวะก้าว
เฉินยู่ อานขดตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขา ตัวเบามาก รูปร่างสูงราว 170 กว่าเซนติเมตร แต่เพราะโครงกระดูกเล็กและรูปร่างบาง การอุ้มขึ้นมาจึงแทบไร้น้ำหนัก
ซีเจ๋อก้มมองร่างเล็กในอ้อมแขนที่หน้าแดงด้วยพิษไข้ ดวงตาสีฟ้าเทาฉายแววสงสารขึ้นมาวาบหนึ่ง
ไฟในห้องนอนเปิดไว้ตั้งแต่ก่อนที่เฉินยู่ อานออกไปข้างนอก ยังไม่ได้ปิด