เฉินยู่ อานฝันยาว
ในฝันเขากลับไปที่ประเทศจีน แม่กำลังต้มโจ๊กอยู่ในครัว ส่วนเขาดูทีวีอยู่ที่ห้องนั่งเล่น
โจ๊กต้มเสร็จแล้ว แม่ยกออกมาแล้วบอกว่า "กินตอนร้อน ๆ" เขายื่นมือไปรับ ชามร้อนมาก เขาหดมือกลับ
แล้วความฝันก็ขาดสะบั้น
มีอะไรมาแตะที่หน้าผากของเขา เย็น ๆ ชื้น ๆ นิดหน่อย ราวกับสายลมในยามเย็นฤดูร้อน
เฉินยู่ อานย่นจมูก ไม่ได้ลืมตา
ความรู้สึกเย็น ๆ นั้นมาอีกครั้ง คราวนี้เลื่อนจากหน้าผากมาที่แก้ม แตะเบา ๆ แล้วก็เลื่อนออกไป
"ไข้ลดแล้ว"
มีเสียงดังมาจากที่ไกล ๆ ทุ้มลึกเหมือนเสียงเชลโล
เฉินยู่ อานพลิกตัว ซุกหน้าลงกับหมอน สติค่อย ๆ ลอยขึ้นเหนือน้ำ
เขาลืมตา
ผ้าม่านไม่ได้ปิดสนิท แสงอรุณส่องลอดช่องเข้ามา ตกบนพื้น พื้นฟ้าสว่างแล้ว
เฉินยู่ อานกระพริบตา สมองยังเบลอเล็กน้อย
แล้วเขาก็มองเห็นคนข้างเตียง
ซีเจ๋อนั่งอยู่บนเก้าอี้ริมเตียง ไม่ได้นั่ง แต่เป็นท่านอนฟุบ
ร่างสูงใหญ่ของเขาถูกเบียดอยู่ในเก้าอี้ ดูอึดอัดมาก
ท่อนบนฟุบอยู่บนขอบเตียง แขนข้างหนึ่งรองใต้ศีรษะ แขนอีกข้างห้อยอยู่ข้างลำตัว ปลายนิ้วเกือบแตะพื้น
ท่านอนของเขาไม่สบายตัวเลย เก้าอี้ตัวนั้นเล็กเกินไปสำหรับเขา หัวของเขาเอียงค้าง คอและลำตัวทำมุมอย่างฝืน
เฉินยู่ อานชะงักไป
เขาจ้องมองคนที่นอนฟุบอยู่ข้างเตียง สมองค่อย ๆ ทำงาน
เมื่อคืน เป็นไข้ เขาส่งข้อความไป
แล้ว... แล้วคนนี้ก็มา
เขาจำได้ว่าไปเปิดประตู จำได้ว่าขาอ่อน จำได้ว่าถูกอุ้มขึ้นมา