บ่ายวันนั้นเสิ่นอวี่อันนั่งวาดรูปในห้องทำงานศิลป์ ห้องบนชั้นสามหันหน้าไปทางทิศใต้ แสงดีมาก
เขาตั้งขาตั้งไว้ข้างหน้าต่าง ผสมสี แล้วลงมือวาดภาพสีน้ำมันขนาดเล็ก
เป็นภาพยามเย็นของแม่น้ำเทมส์ ทิวทัศน์ที่เคยเห็นในวันสารภาพรักนั่นเอง
วาดไปได้ครึ่งทาง เขาลุกขึ้นไปหยิบสีอีกหลอด พอกลับมาไม่ทันระวังเท้า
ขวดน้ำมันสนวางอยู่ขอบพรม เขาเผลอเตะมัน ขวดล้ม ของเหลวไหลออกมา เปียกพรมเป็นวงกว้าง ขอบยังเปื้อนสีน้ำเงินที่ยังไม่แห้งอีกด้วย
เสิ่นอวี่อันตะลึงไปสองวินาที
เขาย่อตัวลง หยิบทิชชู่มาเช็ด แต่สีน้ำเงินซึมเข้าไปในใยขนแกะของพรมแล้ว จะเช็ดยังไงก็ไม่ออก
พรมผืนนั้นสีเทาอ่อน สีน้ำเงินบนนั้นเด่นชัดมาก เหมือนรอยแผลเป็น
หัวของเสิ่นอวี่ดังครืน
เขารู้ว่าพรมผืนนี้ราคาเท่าไหร่ ซีเจ๋อถึงจะไม่โอ้อวดความรวย แต่ในคฤหาสน์หลังนี้ไม่มีของชิ้นไหนถูกเลย
ภาพวาดในโถงทางเดินเป็นของแท้ เฟอร์นิเจอร์เป็นของโบราณ ส่วนพรมผืนนี้เขาเคยได้ยินพ่อบ้านพูดไว้คร่าวๆ ว่าเป็นพรมขนแกะมือทอที่นำเข้าจากเปอร์เซีย
เขาทำมันสกปรก ยังเป็นสีน้ำมันอีก เช็ดไม่ออกด้วย
เสิ่นอวี่อันนั่งยองๆ อยู่บนพื้น ทิชชู่กำแน่นในมือ มองรอยเปื้อนสีน้ำเงินผืนนั้น จิตใจวุ่นวาย
เขาอยากให้พ่อบ้านมาช่วยจัดการ แต่ก็รู้สึกอายเกินไป
เขาอยากบอกซีเจ๋อ แต่ก็กลัวซีเจ๋อจะคิดว่าเขาซุ่มซ่าม
ตอนที่ซีเจ๋อเดินเข้ามา ก็เห็นภาพนี้พอดี
เสิ่นอวี่อันนั่งยองๆ อยู่ข้างพรม มือกำทิชชู่เปียกชื้นเป็นก้อน บนพรมตรงหน้ามีรอยเปื้อนสีน้ำเงินชัดเจน
เขาห่อไหล่ ก้มหน้า ดูตัวเล็กและตื่นตระหนกไปทั้งตัว
ซีเจ๋อเดินเข้าไป นั่งยองๆ ข้างๆ เขา
“เป็นอะไร?”
เสิ่นอวี่อันได้ยินเสียงเขา ก็เงยหน้าขึ้น ดวงตามีรอยแดงเล็กน้อย
“Daddy ผมทำพรมสกปรก”
ซีเจ๋อก้มลงมองรอยเปื้อนสีน้ำเงินผืนนั้น
“น้ำมันสนกับสีน้ำมัน”
“อืม...” เสียงของเสิ่นอวี่อันเบาลงเรื่อยๆ “ผมเตะขวดล้ม ไม่ทันระวัง ผมเช็ดแล้ว เช็ดไม่ออก ขอโทษครับ”
พูดจบ “ขอโทษ” เขาก็ก้มหน้าลงอีกครั้ง นิ้วกำทิชชู่เป็นก้อนแน่น
ซีเจ๋อไม่ดูพรมแล้ว
เขาหันข้าง มองเสิ่นอวี่อันที่ก้มหัวและปลายหูที่แดงก่ำ ยื่นมือไปหยิบทิชชู่ยับยู่ยี่ผืนนั้นออกจากมือเขา ทิ้งลงถังขยะข้างๆ