ช่วงแรกที่ย้ายเข้าคฤหาสน์ใหญ่ ปัญหาใหญ่ที่สุดของเฉินยู่ อานคือการกินข้าว
ทุกครั้งที่นั่งลงหน้าโต๊ะยาว มองเห็นมีดส้อมช้อนเรียงเป็นแถว เขาก็ปวดหัว
สลัดควรใช้ชิ้นไหน อาหารจานหลักใช้ชิ้นไหน ของหวานใช้ชิ้นไหน เขาแยกไม่ออก ถึงแม้พ่อบ้านจะสอนอย่างใจเย็น แต่พอลุถึงเวลากินข้าวเขาก็ประหม่า กลัวหยิบผิดแล้วขายหน้า
คืนหนึ่งหลังกินข้าวเย็นเสร็จ ซีเจ๋อก็เรียกเขาไปที่ห้องหนังสือ
ห้องหนังสือไม่กว้าง ในเตาผิงมีไฟลุกอยู่ ซีเจ๋อนั่งบนโซฟา ตบที่ข้างตัวให้เฉินยู่ อานมานั่ง
หลังจากเฉินยู่ อานนั่งลง ซีเจ๋อก็หยิบกล่องหนึ่งจากใต้โต๊ะกาแฟออกมาเปิด
ข้างในเป็นชุดเครื่องใช้บนโต๊ะอาหารใหม่เอี่ยม มีด ส้อม ช้อน เรียงเป็นระเบียบ สีเงิน ขัดเงาวาว
"นี่อะไรเหรอ" เฉินยู่ อานถาม
"ไว้ใช้ตอนออกไปงานเลี้ยงข้างนอก" ซีเจ๋อเอาชุดหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะกาแฟ เริ่มสอนจากอันนอกสุด "อันนี้ใช้กินอาหารเรียกน้ำย่อย อันนี้ใช้กินปลา อันนี้ใช้กินอาหารจานหลัก ของหวานใช้อันเล็กสุด ซุปใช้ช้อนกลมนี้"
เฉินยู่ อานมองส้อมที่เหมือนกันเป็นแถว รู้สึกปวดหัวกว่าเดิม
ซีเจ๋อเห็นเขาขมวดคิ้วก็ยิ้มเล็กน้อย เอื้อมมือไปบีบหลังคอเขา
ไม่ต้องจำหมด ถึงเวลาก็ดูฉันทำ ฉันหยิบอันไหน แกก็หยิบอันนั้น
เฉินยู่ อานคิดดูแล้วก็นับว่าเป็นวิธีที่ดี เขาพยักหน้า เก็บเครื่องใช้พวกนั้นใส่กล่องคืน
แล้วซีเจ๋อก็ยืนขึ้น เดินไปที่โต๊ะหนังสือ หยิบกล่องอีกใบจากลิ้นชัก
"แล้วก็นี่"
เขาเปิดกล่อง ข้างในเป็นตะเกียบใหม่สองคู่ ทำจากไม้ไผ่ ขัดเรียบลื่น ปลายด้ามสลักลวดลายเล็กๆ
เฉินยู่ อานอึ้งไป
"ตะเกียบเหรอ"
"อืม" ซีเจ๋อหยิบออกมา ยื่นให้เฉินยู่ อานหนึ่งคู่ "ต่อไปกินข้าวที่บ้านใช้อันนี้"
เฉินยู่ อานรับตะเกียบ มองซีเจ๋อ แล้วมองตะเกียบ ยังไม่ทันตั้งตัว