บ่ายวันศุกร์ เฉินยู่ อานเพิ่งเลิกเรียน โทรศัพท์ก็สั่น
คุณท่านส่งข้อความมา: “เย็นวันเสาร์ว่างไหม”
เฉินยู่ อานอุ้มกล่องอุปกรณ์วาดภาพยืนอยู่หน้าประตูตึกเรียน มองข้อความนี้ มุมปากก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว เขาพิมพ์ตอบกลับ: “ว่างครับ”
“พรุ่งนี้มีนิทรรศการภาพวาดส่วนตัวเล็กๆ อยากพาเธอไปด้วย”
นิทรรศการภาพวาด ตาของเฉินยู่ อานเป็นประกายขึ้น เขาชอบดูนิทรรศการภาพวาด พิพิธภัณฑ์ศิลปะต่างๆ ในลอนดอนเขาไปมาแทบหมดแล้ว แต่ “นิทรรศการส่วนตัว” แบบนี้ เขาไม่เคยไปเลย
“ครับ! กี่โมง”
“ห้าโมงเย็น คนขับรถจะไปรับ ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวนั้นมาก็พอ”
เฉินยู่ อานมองคำว่า “เสื้อเชิ้ตสีขาว” นึกถึงตอนอยู่บนรถหลังคอนเสิร์ตครั้งที่แล้วที่เขาพูดว่า “ครั้งหน้าผมจะใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวนี้อีก” นึกไม่ถึงว่าคุณท่านจะจำได้
หูแดงอีกแล้ว
บ่ายวันเสาร์ เฉินยู่ อานเริ่มเตรียมตัวก่อนหนึ่งชั่วโมง
เขาอาบน้ำ ไดร์ผม หยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวนั้นออกจากตู้มารีดใหม่ กางเกงเปลี่ยนเป็นกางเกงขายาวสีเข้มลำลอง รองเท้าเป็นรองเท้าผ้าใบสีขาว สะอาดสะอ้าน ไม่เป็นทางการและไม่ลวกๆ
ยืนหน้ากระจก เขามองซ้ายมองขวา รู้สึกเหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง
คิดอยู่นาน เขาก็ค้นลิ้นชักเจอกล่องเล็กใบหนึ่ง ข้างในเป็นสร้อยโซ่เงินเส้นบางที่แม่ส่งมาให้ ดีไซน์เรียบง่ายมาก จี้เป็นรูปดาวดวงเล็กๆ เขาไม่เคยใส่มากนัก แต่วันนี้ไม่รู้ทำไม อยากใส่มาก
เส้นบางๆ แนบกับไหปลาร้า ยิ่งขับผิวให้ขาวขึ้น
เฉินยู่ อานยิ้มให้กระจก รู้สึกว่าวันนี้ตัวเองดูดีใช้ได้
ห้าโมงเย็น รถข้างล่างมาตรงเวลา
คราวนี้ซีเจ๋ออยู่ในรถ
เฉินยู่ อานเปิดประตูรถ พบว่าซีเจ๋อนั่งอยู่ด้านหลังแล้ว วันนี้เขาใส่สูทสีเทาเข้ม การตัดเย็บประณีตกว่าปกติ เนกไทสีน้ำเงินเข้ม ยิ่งขับเน้นดวงตาสีฟ้าเทาให้ลุ่มลึกเป็นพิเศษ
เฉินยู่ อานนั่งลงไป สายตาของซีเจ๋อจากใบหน้าเขาเลื่อนไปที่ไหปลาร้า หยุดอยู่ที่ดาวดวงเล็กนั่นหนึ่งวินาที
“สร้อยเส้นใหม่เหรอ”
เฉินยู่ อานแตะจี้ เขินเล็กน้อย: “ครับ ก่อนหน้านี้แม่ส่งมา ตลอดไม่เคยใส่”
“สวยดี”
สองพยางค์ เฉินยู่ อานก็พอใจ เขาก้มหน้า แสร้งทำเป็นจัดกล่องอุปกรณ์วาดภาพ ไม่ให้ซีเจ๋อเห็นมุมปากที่ยกขึ้น