หลังจากไข้ของเฉินยู่ อานลดลงหายดีแล้ว ซีเจ๋อไม่ได้ลดการติดต่อลง กลับยิ่งมาหาบ่อยขึ้นกว่าเดิม
ตอนแรกเฉินยู่ อานคิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญ
เช้าวันจันทร์ เขาแบกกล่องอุปกรณ์วาดภาพออกจากประตูอพาร์ตเมนต์ รถโรลส์-รอยซ์สีดำคันนั้นจอดอยู่ริมถนน กระจกรถตอนหลังเลื่อนลง ใบหน้าของซีเจ๋อปรากฏในแสงยามเช้า
“ขึ้นรถสิ ไปทางเดียวกัน”
บ่ายวันอังคาร เขาออกจากห้องวาดภาพ รถคันนั้นก็จอดอยู่หน้าประตูอีกแล้ว ในมือของซีเจ๋อมีชาแดงร้อนๆ สักแก้วหนึ่ง ยื่นมาให้พลางพูดว่า “บังเอิญผ่านมาพอดี”
เที่ยงวันพุธ เฉินยู่ อานซื้ออาหารกลางวันที่ร้านแซนด์วิชใกล้โรงเรียน ตอนจ่ายเงินพนักงานบอกว่า “คุณท่านคนนั้นจ่ายให้เรียบร้อยแล้วค่ะ”
เขาหันไปมอง ผ่านกระจกหน้าต่างเห็นรถคุ้นตาคันนั้นจอดอยู่ฝั่งตรงข้าม คนที่นั่งด้านหลังกำลังก้มดูโทรศัพท์ ใบหน้าด้านข้างคมชัดภายใต้แสงแดด
พอถึงวันพฤหัสบดี เฉินยู่ อานก็แน่ใจในเรื่องหนึ่งแล้ว
นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
ซีซาร์ เลสเตอร์ ขุนนางอังกฤษที่ดูยุ่งวุ่นวายกับการงานนับไม่ถ้วนคนนี้ กำลังมารับมาส่งเขาอย่างตั้งใจ
“คุณท่านครับ” เฉินยู่ อานนั่งเข้าไปในรถ กอดกล่องอุปกรณ์วาดภาพไว้ ถามเสียงเบา “นี่คุณตั้งใจมารับผมทุกวันเลยหรือเปล่าครับ”
ซีเจ๋อกำลังดูอีเมลในโทรศัพท์ พอได้ยินก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเทาอมฟ้ามองเขา สีหน้าไม่กระเพื่อมไหว “ไม่ได้ตั้งใจ แต่เป็นการจัดวาง”
เฉินยู่ อานกระพริบตา “...มันต่างกันตรงไหนหรือครับ”
“ตั้งใจคือทำตามอารมณ์ชั่ววูบ จัดวางคือแผนระยะยาว”
เฉินยู่ อานถูกคำพูดนี้ทำเอาอึ้งไป อ้าปากค้างไม่รู้จะพูดอะไร ใบหูค่อยๆ ระบายสีชมพูขึ้นมา
ซีเจ๋อมองเขาแวบหนึ่ง มุมปากมีรอยโค้งจางๆ ก่อนจะก้มลงดูอีเมลต่อ
เฉินยู่ อานนั่งอยู่ข้างๆ หัวใจเต้นเร็วขึ้นอีกหลายจังหวะ
เขาก้มหน้าแกล้งจัดกล่องอุปกรณ์วาดภาพ เอาพู่กันในนั้นมาเรียงทีละอันให้เป็นระเบียบ เรียงเสร็จก็นับใหม่ตั้งแต่ต้น พบว่านิ้วตัวเองสั่นน้อยๆ
เขาแอบมองคนข้างๆ
วันนี้เขาใส่สูทสีกรมท่าเข้ม เนกไทสีเทาเงิน เสื้อเชิ้ตขาวราวกับหิมะใหม่
เฉินยู่ อานเก็บสายตากลับมา หยิบดินสอหนึ่งแท่งกับสมุดสเก็ตช์หนึ่งเล่ม
รถแล่นนุ่มนวลมาก แทบไม่มีการสั่นสะเทือน