เช้าวันรุ่งขึ้น เสิ่นอวี่อันตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าข้างกายว่างเปล่า
เขาลูบตานั่งขึ้น ได้ยินเสียงจากห้องนั่งเล่น และได้ยินเสียงของซีเจ๋อด้วย
เขาสวมเสื้อผ้าแล้วเดินออกไป เห็นซีเจ๋อยืนอยู่หน้าประตูครัว ถือแก้วน้ำอยู่ในมือ กำลังคุยกับแม่
แม็กำลังถามเขาว่าอยากกินอะไรเป็นอาหารเช้า ซีเจ๋อฟังรู้เรื่องคำว่า "อาหารเช้า" แต่ข้างหลังฟังไม่เข้าใจ
เขาขมวดคิ้วคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า "อะไรก็ได้" ออกเสียงไม่ค่อยแม่น แต่ความหมายถูกต้อง แม่ยิ้มมองเขาแวบหนึ่ง แล้วหันไปพูดกับเสิ่นอวี่อันว่า แฟนเธอพูดจีนได้เยอะอยู่นะ
เสิ่นอวี่อันเดินเข้าไป ยืนข้างซีเจ๋อ ถามว่าเมื่อคืนนอนหลับดีไหม ซีเจ๋อบอกว่าเตียงเล็กไปหน่อย แต่เขานอนหลับสบายดี
หูเสิ่นอวี่แดงขึ้น เพราะเตียงเล็กจริงๆ สองคนเบียดกันทั้งคืน
อาหารเช้าเป็นโจ๊กกับซาลาเปา ซีเจ๋อทานซาลาเปาเป็นครั้งแรก กัดเข้าไปคำหนึ่งแล้วสีหน้าเปลี่ยน ก้มมองไส้ด้านในอยู่นาน
เสิ่นอวี่อันถามว่าอร่อยไหม เขาบอกว่าอร่อย แล้วก็กินหมดในสองคำ แม่เห็นเขากินอร่อย ก็หยิบให้อีกหนึ่ง ซีเจ๋อพูดว่าขอบคุณคุณป้า ครั้งนี้ออกเสียงแม่นกว่าเมื่อวานแล้ว
ตอนสายพ่อกำลังนั่งดูทีวีอยู่ในห้องนั่งเล่น ซีเจ๋อก็นั่งอยู่ข้างๆ ด้วย
ทีวีเปิดข่าว ผู้ประกาศพูดเร็วมาก ซีเจ๋อฟังไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็นั่งเงียบๆ บางครั้งก็ถามเสิ่นอวี่อันว่าคำนั้นคำนี้แปลว่าอะไร
เสิ่นอวี่อันอธิบายทีละคำ ซีเจ๋อก็จำไว้
ตอนเที่ยงกินข้าว ซีเจ๋อใช้ตะเกียบคีบเม็ดถั่วลิสงได้แล้ว
ถึงจะยังหล่นอยู่บ้าง แต่ก็ดีขึ้นกว่าเมื่อวานมาก พ่อมองท่าทางตั้งใจของเขา แล้วพูดว่า ไอ้หนุ่มคนนี้หัวไวดีนี่
เสิ่นอวี่อันแปลให้ซีเจ๋อฟัง ซีเจ๋อพยักหน้า แล้วพูดเป็นภาษาจีนว่า "ขอบคุณคุณลุง" พ่อได้ยินแล้วก็ดีใจ
หลังอาหาร แม่หยิบอัลบั้มรูปออกมาให้ซีเจ๋อดู
เป็นรูปรวมของเสิ่นอวี่อันตอนเด็ก ตั้งแต่เพิ่งเกิดจนถึงมัธยมปลาย
ซีเจ๋อพลิกดูอย่างตั้งใจ ทุกรูปดูละเอียด
เขาเห็นว่ารูปที่เสิ่นอวี่อันตอนเด็กๆ กำลังวาดรูป หยุดอยู่นาน ถามแม่ว่ารูปนี้ถ่ายตอนไหน
เสิ่นอวี่อันนั่งแปลอยู่ข้างๆ แม่บอกว่า ตอนนั้นเขาเรียนอยู่ชั้นประถมปีที่สี่ แข่งวาดรูปได้รางวัล เลยถ่ายรูปไว้