วันหยุดคริสต์มาสเหลืออีกเกือบสองสัปดาห์
เสิ่นอวี่อันพักอยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลได้ไม่กี่วันก็บอกซีเจ๋อว่าอยากกลับบ้านสักครั้ง นานแล้วที่ไม่ได้กลับ พอดีช่วงหยุดนี้จะได้กลับไปเยี่ยมพ่อแม่
ซีเจ๋อบอกว่าได้ ฉันไปด้วย
เสิ่นอวี่อันชะงักไปครู่หนึ่ง: "นายก็ไปด้วย?"
"อืม ไปพบพ่อแม่นาย"
เสิ่นอวี่อันอ้าปากจะพูดว่า "เร็วไปไหมที่จะพบพ่อแม่" แต่คำพูดถึงปากก็รู้สึกว่าไม่เร็วเท่าไหร่ พวกเขาอยู่ด้วยกันมากว่าครึ่งปีแล้ว ตัวเองเคยพบคุณยายของซีเจ๋อ ซีเจ๋อก็แนะนำเขาให้รู้จักทุกคนในงานเลี้ยงตระกูล ทั้งในแง่เหตุผลและมารยาทก็ควรกลับไปพบพ่อแม่ของเขา
"งั้นฉันบอกพวกเขาก่อน" เสิ่นอวี่อันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาแม่ บอกว่าจะพาแฟนหนุ่มกลับไปตรุษจีน
แม่ตอบกลับมาทันทีด้วยเครื่องหมายตกใจพรืดเดียว ตามด้วยข้อความเสียง เสิ่นอวี่อันกดเปิดฟัง ได้ยินแม่ถามว่า "จริงหรือเปล่า เมื่อไหร่จะถึง ต้องไปรับไหม"
น้ำเสียงแม่ฟังดูดีใจมาก เสิ่นอวี่อันโล่งใจ หันไปบอกซีเจ๋อว่าแม่ฉันตื่นเต้นมาก แต่ก็ออกจะกะทันหันไปหน่อย
ซีเจ๋อบอกว่าไม่เป็นไร ฉันเตรียมพร้อมแล้ว
วันออกเดินทาง เสิ่นอวี่อันเก็บกระเป๋าเสร็จ
แม่ส่งข้อมูลเที่ยวบินมาให้เช็กสองรอบ พ่อถามในกลุ่มว่าจะให้ขับรถไปรับไหม เสิ่นอวี่อันบอกไม่เป็นไร ไม่ต้อง เดินทางไปเองได้
บนเครื่องบิน เสิ่นอวี่อันนั่งติดหน้าต่าง มองก้อนเมฆกว้างใหญ่ด้านนอก ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
เขาอยู่กับซีเจ๋อมานานขนาดนี้ จริงๆ แล้วไม่ได้เล่าให้ครอบครัวฟังละเอียดเท่าไหร่ แม่พ่อแค่รู้ว่าเขาคบกับแฟนชาวอังกฤษคนหนึ่ง อายุมากกว่าเขา ดูเหมือนจะรวยพอตัว