วันหยุดผ่านไปเร็วมาก เหลืออีกไม่กี่วันก็ต้องกลับแล้ว
เสิ่นอวี่อันเริ่มเก็บกระเป๋า ค่อยๆ หยิบของที่พ่อแม่ยัดใส่มาใส่ลงในกระเป๋าเดินทางทีละชิ้น แม่ใส่ขวดพริกเผาสองขวด เห็ดหอมแห้งหนึ่งห่อ กับขนมอีกหลายถุงที่เขาชอบกินตอนเด็กๆ
เสิ่นอวี่อันบอกว่าที่อังกฤษก็ซื้อได้ แม่บอกว่าซื้อได้ก็ต้องเอาไป รสชาติที่บ้านมันต่างกัน
คืนก่อนวันออกเดินทางแม่ทำกับข้าวโต๊ะใหญ่ โตกว่าตอนที่พวกเขากลับมาบ้านวันแรกเสียอีก
พ่อเปิดเหล้าขาวหนึ่งขวด รินให้ซีเจ๋อเล็กน้อย ซีเจ๋อจิบหนึ่งคำ คิ้วขมวดเล็กน้อย พ่อเห็นสีหน้าเขาแล้วก็หัวเราะ บอกว่าเหล้านี้แรง ค่อยๆ ดื่ม
เสิ่นอวี่อันแปลให้ฟังข้างๆ ซีเจ๋อฟังจบก็ยกขึ้นดื่มอีกคำ ครั้งนี้สีหน้าดีขึ้นหน่อย
บนโต๊ะอาหารแม่พูดอะไรหลายอย่าง ให้เสิ่นอวี่อันดูแลตัวเองข้างนอก กินอิ่มใส่เสื้อผ้าให้อบอุ่น อย่านอนดึก
แล้วก็บอกให้ซีเจ๋อคอยดูเขามากๆ
ซีเจ๋อฟังไม่ค่อยเข้าใจทั้งหมด แต่พอเดาได้ว่ากำลังกำชับให้เขาดูแลเสิ่นอวี่อัน เขาพยักหน้าตอบว่า ได้ ผมจะดูแลเขา
พ่อพูดน้อยกว่า ท้ายที่สุดก็ยกแก้วเหล้ามาชนกับซีเจ๋อ พูดว่า ดูแลเขาด้วย ซีเจ๋อฟังคำว่า ดูแล ออก จึงยกแก้วขึ้นตอบรับ
เช้าวันรุ่งขึ้นเสิ่นอวี่อันกับซีเจ๋อลากกระเป๋าลงมาจากข้างบน พ่อแม่มาส่งถึงหน้าประตูหมู่บ้าน
แม่กอดเสิ่นอวี่อัน ขอบตาค่อนข้างแดง
เสิ่นอวี่อันบอกว่า ไม่ต้องเป็นแบบนี้หนูกลับมาอีก แม่พยักหน้าว่า ได้ แกอยากกลับเมื่อไหร่ก็กลับ
พ่อตบไหล่เสิ่นอวี่อัน แล้วก็จับมือกับซีเจ๋อ