ชีวิตเริ่มเป็นระเบียบเรียบง่ายขึ้น
ทุกเช้าตอนที่เสิ่นอวี่อันตื่น ซีเจ๋อมักจะตื่นก่อนแล้ว
เขาล้างหน้าแปรงฟันเสร็จลงมา ซีเจ๋อนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ในห้องอาหารรอเขาอยู่
ทั้งคู่ทานอาหารเช้าด้วยกัน บางครั้งซีเจ๋อจะไปส่งเขาที่โรงเรียน ขึ้นอยู่กับว่าวันนั้นซีเจ๋อมีประชุมหรือไม่
พอตอนบ่ายกลับมา เสิ่นอวี่อันจะขึ้นไปวาดรูปบนชั้นบน
บางครั้งซีเจ๋อทำงานในห้องหนังสือ เปิดวิดีโอคอนเฟอเรนซ์ เสิ่นอวี่อันก็จะขนอุปกรณ์วาดรูปไปที่ห้องหนังสือ ไปตั้งขาตั้งรูปเล็ก ๆ ไว้ตรงมุมหน้าต่าง สองคนต่างคนต่างทำอะไรของตัวเอง
ในห้องหนังสือเงียบมาก เสียงซีเจ๋อพลิกเอกสารเป็นครั้งคราว เสียงพู่กันของเสิ่นอวี่อันกระทบผืนผ้าใบ เสียงพิมพ์คีย์บอร์ด
เสียงเหล่านี้ปะปนกัน กลายเป็นเสียงประกอบของทุก ๆ ตอนบ่าย
เวลาซีเจ๋อประชุม เสิ่นอวี่อันจะเบามือลง กลัวจะรบกวนเขา
แต่ทุกครั้งที่ซีเจ๋อประชุมเสร็จ จะเดินมาดูว่าเขาวาดรูปอะไร
"สีนี้สวยดี" ซีเจ๋อจะพูดแบบนี้
เสิ่นอวี่อันก็จะยิ้ม บอกว่าปรับสีนี้ตั้งนาน
บางครั้งเสิ่นอวี่อันวาดรูปเหนื่อย ก็จะวางพู่กันลง แล้วเข้าไปนั่งใกล้ ๆ ซีเจ๋อดูเขาทำงาน
เขาไม่รบกวน แค่นั่งอยู่ข้าง ๆ พิงพนักโซฟา เล่นโทรศัพท์หรือเหม่อลอย
พอซีเจ๋องานเสร็จช่วงหนึ่ง ก็จะยื่นมือมาลูบผมเขา หรือบีบต้นคอเขาเบา ๆ แล้วก็ทำงานต่อ
เวลาอยู่ด้วยกันของสองคนไม่มีความเก้อเขินเหมือนตอนแรกแล้ว เสิ่นอวี่อันออดอ้อนได้เป็นธรรมชาติมากขึ้นเรื่อย ๆ เวลาไม่อยากลุกไปเติมน้ำเองก็จะเรียก "Daddy" ซีเจ๋อก็จะลุกไปเติมให้
ตอนกลางคืนก่อนนอน เสิ่นอวี่อันต้องขดตัวอยู่ในอ้อมกอดซีเจ๋อ ถ้าไม่กอดจะนอนไม่หลับ
พ่อบ้านและคนรับใช้ก็คุ้นเคยกับการมีอยู่ของคุณชายน้อยแล้ว
เสิ่นอวี่อันบางครั้งลงไปที่ห้องครัวคุยกับแม่ครัว เรียนรู้การทำอาหารจีนสองสามอย่าง
ทำได้ไม่ค่อยดีนัก แต่ซีเจ๋อกินหมดทุกครั้ง
ครั้งหนึ่งเสิ่นอวี่อันทอดไข่ไหม้ ซีเจ๋อกินเข้าไปโดยสีหน้าไม่เปลี่ยน เสิ่นอวี่อันชิมดูคำหนึ่งแล้วรีบแย่งมาทิ้ง บอกว่าอย่ากิน เดี๋ยวเสียท้อง
ซีเจ๋อบอกว่าส่วนที่ไม่ไหม้ก็ยังอร่อยอยู่
ชีวิตก็ดำเนินไปแบบนี้ เงียบสงบและเต็มเปี่ยม