พูดอยู่หลายครั้ง เสียงอู้อี้คล้ายพูดละเมอ
หลังจากนั้นก็เงียบไป ปากถูกปิด
ทางเดินด้านนอกเงียบสงัด
พ่อบ้านและคนรับใช้ต่างพักผ่อนกันหมดแล้ว ทั้งคฤหาสน์มีเพียงห้องนอนนี้ที่ยังส่องแสงไฟสลัว
ผ้าม่านไม่ได้ปิดสนิท แสงจันทร์ลอดผ่านช่องว่างเป็นเส้นบางๆ
สองคนกอดกันอยู่
เสิ่นอวี่อันนอนอยู่ในผ้าปูสีเข้ม ผิวขาวยิ่งโดดเด่น ตัดกับผิวของซีเจ๋อ พวกเขาประสานมือกัน
โซ่เส้นนั้นยังคล้องอยู่ที่คอของเขา ขยับตามการเคลื่อนไหว แผ่นโลหะบางครั้งกระทบกับกระดูกไหปลาร้า ความเย็นสัมผัสชัดเจนในความอบอุ่น
เมื่อนิ้วของซีเจ๋อแตะแผ่นโลหะนั้น เขาจะค่อยๆ เขี่ยมันออกไป
เสิ่นอวี่อันลืมตาขึ้นชั่วขณะ
เขาเห็นซีเจ๋อก้มหน้า หน้าผากมีเหงื่อบางๆ ดวงตาสีเทาอมฟ้ามีประกายมืดหม่น
เขามองแค่เสี้ยววินาทีก็หลับตา ฝังหน้าเข้ากับหมอน
ริมฝีปากของซีเจ๋อแนบกับใบหูของเขา เสียงแหบพร่า
“ที่รักทำได้ดีมาก”
พูดเพียงเบาๆ เสิ่นอวี่อันก็ยิ่งเกร็ง มือกำแน่นขึ้น
ซีเจ๋อหายใจหนักๆ
ต่อมาเขาถูกอุ้มขึ้น ห่อด้วยผ้าขนหนูพาไปห้องน้ำ
ไอน้ำลอยขึ้นอย่างรวดเร็ว กระจกเป็นฝ้าขาวโพลน
ซีเจ๋อนั่งที่ขอบอ่างอาบน้ำเช็ดตัวให้เขา ท่าทางเบามือ เสียงน้ำดังจ๊อกๆ
เสิ่นอวี่อันทาบอยู่ข้างๆ หลับตา ทั้งตัวขดนิ่ง ไอน้ำอบอวลปกคลุมทุกอย่าง
ซีเจ๋อจูบเขาอีกนาน ริมฝีปากทาบลงบนผิวแล้วไล้อย่างอบอุ่น
ผมของเสิ่นอวี่อันเปียกชื้นติดหน้าผาก ใบหน้าซุกอยู่ในอ้อมแขน หูแดงก่ำ
น้ำเย็นลงแล้วก็เติมน้ำร้อนอีกครั้ง
ไอน้ำในห้องน้ำหนักขึ้นเรื่อยๆ มองอะไรไม่ชัด
ต่อมาซีเจ๋ออุ้มเขาออกจากอ่าง ห่อด้วยผ้าขนหนู พากลับห้องนอน