หลังจากตกลงคบกัน ชีวิตของเฉินยู่ อานดูเหมือนจะไม่ต่างจากเดิม แต่ก็เหมือนทุกอย่างเปลี่ยนไป
ตอนเช้าซีเจ๋อยังคงมารับเขา ตอนขึ้นรถก็ยื่นโกโก้ร้อนให้ แต่เมื่อก่อนเฉินยู่ อานรับไปพร้อมกับพูดว่า "ขอบคุณครับคุณท่าน" ตอนนี้เขาพูดว่า "ขอบคุณครับ" แล้วตามด้วย "Daddy"
ทุกครั้งที่พูดจบหูก็จะแดง แต่ซีเจ๋อได้ยินทีไรก็อดยกยิ้มมุมปากไม่ได้
บ่ายเลิกเรียนซีเจ๋อก็ยังรออยู่ที่หน้าประตูโรงเรียน เมื่อก่อนพอขึ้นรถเฉินยู่ อานก็วาดรูป ตอนนี้เขาไม่วาดแล้ว เอาแต่อยากคุยกับซีเจ๋อ
บางทีก็เล่าว่าวันนี้ครูชมเขา บางทีก็บอกว่าข้าวโรงอาหารไม่อร่อย บางทีก็ไม่มีอะไรจะเล่า ก็แค่ขยับเข้าไป ไหล่แนบกับแขนของซีเจ๋อ นั่งเงียบ ๆ ไปแบบนั้น
ซีเจ๋อก็ปล่อยให้เขาแนบ มือข้างหนึ่งขับรถ อีกมือก็ยื่นมาคลึงนิ้วเขาเล่น
วันเวลาหวานจนเฉินยู่ อานรู้สึกเหมือนไม่จริง
ชีวิตแบบนี้ผ่านไปกว่าสัปดาห์ คืนนั้นซีเจ๋อไปส่งเขาถึงอะพาร์ตเมนต์ ทั้งคู่ยืนอยู่ข้างล่างอีกพักหนึ่ง
ใต้แสงไฟถนน เฉินยู่ อานห่อตัวอยู่ในหมวกฮู้ด ซีเจ๋อช่วยดึงปีกหมวกให้แล้วถามว่าหนาวไหม
เฉินยู่ อานส่ายหัวบอกว่าไม่หนาว แล้วก็เม้มปากยิ้ม
ซีเจ๋อมองเขายิ้ม นิ่งไปสองวินาที แล้วเอ่ยปาก
"เสี่ยวอัน ย้ายมาอยู่กับฉันเถอะ"
รอยยิ้มของเฉินยู่ อานหยุดชะงัก แล้วกระพริบตาปริบ ๆ
"ย้ายไปที่คุณท่านน่ะเหรอครับ"
"อืม" น้ำเสียงของซีเจ๋อราบเรียบมาก เหมือนกำลังพูดถึงเรื่องธรรมดาอย่างหนึ่ง "ให้เธออยู่คนเดียวข้างนอก ฉันไม่วางใจ แถมฉันก็ไม่ได้รับส่งเธอได้ทุกวัน บางทีก็ต้องประชุมตอนกลางคืน ถ้าต้องให้เธอกลับเองฉันไม่สบายใจ เธอย้ายมา ฉันก็จะอุ่นใจหน่อย"
เฉินยู่ อานอ้าปากค้าง สมองหมุนไปหลายรอบกว่าจะย่อยประโยคนี้ได้
ย้ายไปบ้านของซีเจ๋อ อยู่กับซีเจ๋อ
ทุกเช้าตื่นขึ้นมาก็จะได้เจอคนคนนี้ ก่อนนอนทุกคืนก็จะได้เจอคนคนนี้
ไม่ต้องทำกับข้าวเอง ไม่ต้องซักผ้าเอง ไม่ต้องห่อตัวในผ้าห่มตัวสั่นอยู่คนเดียวตอนเครื่องทำความร้อนเสีย
เรื่องที่เขาไม่กล้าแม้แต่จะคิดมาก่อน ตอนนี้ซีเจ๋อกลับพูดออกมาเหมือนเป็นเรื่องง่าย ๆ
"ได้จริง ๆ เหรอครับ" เฉินยู่ อานถามเสียงเบา