เรื่องของเลียมผ่านไปแล้ว ชีวิตของเฉินยู่ อานก็กลับมาสงบสุขอีกครั้ง
เขาคิดว่าเลียมยอมถอยเอง ถอนหายใจอย่างโล่งอก พลางรู้สึกโชคดีเล็กน้อย
แต่เขาไม่รู้ว่า ความรู้สึกโชคดีนั้น ไม่ใช่เพราะพ้นจากปัญหา
แต่เป็นเพราะ เขาไม่อยากให้ซีเจ๋อเข้าใจผิด
ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในเช้าวันหนึ่ง
เฉินยู่ อานกำลังแปรงฟัน แปรงสีฟันคาอยู่ในปาก ฟองยาสีฟันไหลออกจากมุมปาก เขามองตัวเองในกระจก ก็เกิดคำถามขึ้นมาทันใด
ถ้าซีเจ๋อรู้ว่าเลียมกำลังจีบเขา ซีเจ๋อจะคิดยังไงนะ
จะไม่พอใจไหม
จะ… หึงไหม
เฉินยู่ อานสำลักคำว่า “หึง” ฟองยาสีฟันเกือบกลืนลงคอไป เขารีบก้มหน้าคายฟอง ล้างหน้าด้วยน้ำ พอเงยหน้ามองกระจก ใบหน้าก็เปียกโชก แต่ใบหูแดงก่ำ
“คิดอะไรของแกเนี่ย” เขากระซิบบอกตัวเอง ใช้นิ้วดีดที่หน้าผากของคนในกระจก
ทว่าเมล็ดพันธุ์นั้น ได้ถูกหว่านลงแล้ว
นับจากนั้น เฉินยู่ อานก็เริ่มสังเกตปฏิกิริยาของตัวเองที่มีต่อซีเจ๋ออย่างไม่รู้ตัว
ตอนเช้าซีเจ๋อมารับเขา จังหวะที่เปิดประตูรถ หัวใจเขาจะเต้นเร็วขึ้น
“อรุณสวัสดิ์ เสี่ยวอัน”
แค่ได้ยินเฉินยู่ อานก็หูแดงแล้ว
ก่อนหน้านี้เขาให้เหตุผลกับตัวเองว่าเป็นเพราะ “เขินอาย”
อีกฝ่ายดีกับเขาขนาดนี้ เขารู้สึกซาบซึ้งจนตั้งตัวไม่ทัน เลยประหม่า หน้าแดง ก็สมเหตุสมผลดี
แต่ตอนนี้เขาเริ่มสงสัยแล้ว
ทักทายกับเพื่อนร่วมชั้น เขาก็ไม่เห็นหน้าแดง
อาจารย์ชมว่าวาดรูปเก่ง เขาก็ไม่เห็นหัวใจเต้นแรง
มีแต่ซีเจ๋อคนเดียว
นี่เป็นแค่ “เขินอาย” จริง ๆ หรือ
เย็นวันศุกร์ เฉินยู่ อานอยู่คนเดียวในอพาร์ตเมนต์