เฉินยู่ อานเข้ากับเพื่อน ๆ ในมหาวิทยาลัยได้ดี
เขาเป็นคนอ่อนโยน อัธยาศัยดี เวลายิ้มตาจะโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว เพื่อนมาขอให้ช่วยอะไรเขาก็แทบไม่เคยปฏิเสธ
แถมยังเป็นหนึ่งในนักศึกษาเอเชียไม่กี่คนของคณะ แถมหน้าตายังสะอาดหมดจดดูดี จึงเป็นที่ชื่นชอบในหมู่เพื่อนร่วมชั้นมาตลอด
แต่คำว่า "เป็นที่ชื่นชอบ" ระยะหลังมานี้ กลับมีความเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่ทำให้เฉินยู่ อานรู้สึกอึดอัดใจ
เรื่องมันเริ่มตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้ว
ในคณะมีหนุ่มชาวอังกฤษคนหนึ่งชื่อเลียม ตัวสูงโปร่ง ยิ้มแล้วมีเสน่ห์
เขาอยู่รุ่นเดียวกับเฉินยู่ อานแต่คนละคลาส เคยเจอกันตามงานบ้างก็แค่ทักทายพอเป็นพิธี แต่เมื่อสัปดาห์ก่อนที่ห้องวาดภาพเจอกันโดยบังเอิญ จู่ ๆ เลียมก็เริ่มปรากฏตัวอยู่ข้าง ๆ เฉินยู่ อานบ่อยครั้ง
วันแรก เขา "บังเอิญ" มานั่งข้างเฉินยู่ อานที่ห้องวาดภาพ อาสาส่งหลอดสีให้ แล้วชวนคุยสองสามประโยค
วันที่สอง เขา "บังเอิญ" มาต่อคิวข้างหลังที่โรงอาหาร ช่วยจ่ายค่ากาแฟให้ แล้วบอกว่า "ไว้คราวหน้าเลี้ยงคืนนะ"
วันที่สาม เขา "บังเอิญ" เดินผ่านตอนที่เฉินยู่ อานเดินออกจากห้องเรียน บอกว่าพอดีกำลังไปทางเดียวกัน
ตอนแรกเฉินยู่ อานก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร คิดว่าเพื่อนพ้องน้องพี่ช่วยเหลือกันเป็นเรื่องปกติ
แต่พอวันที่สี่ เลียมพูดต่อหน้าคนอื่นในห้องวาดภาพว่า "เอียน สุดสัปดาห์นี้ว่างไหม ผมรู้จักหอศิลป์เจ๋ง ๆ อยู่แห่งหนึ่ง อยากพาคุณไปดู"
สนิทสนมเสียจริง เพื่อนร่วมห้องที่อยู่ใกล้ ๆ หันมามอง มีคนผิวปากแซวด้วย
เฉินยู่ อานอึดอัดนิดหน่อย กำลังคิดจะปฏิเสธอย่างไรดี มือถือก็สั่นขึ้น ข้อความเข้าจากซีเจ๋อว่า "ถึงแล้ว"
เหมือนกับเจอไม้เด็ด เขารีบเก็บของ "ขอโทษด้วยนะ พอดีมีธุระต้องไปก่อน สุดสัปดาห์นี้มีนัดไว้แล้ว"
พูดจบก็รีบวิ่งออกจากห้องวาดภาพไป
เลียมมองตามแผ่นหลังเขา ฉีกยิ้ม พูดกับคนข้าง ๆ ว่า "เขาน่ารักดีนะ"
เฉินยู่ อานไม่ได้ยินประโยคนี้
แต่มีคนได้ยิน
บ่ายวันนั้น ซีเจ๋อมารอเฉินยู่ อานที่หน้ามหาวิทยาลัยตามปกติ เฉินยู่ อานขึ้นรถ ซีเจ๋อถามว่าวันนี้เป็นอย่างไรบ้าง เขาก็ตอบว่าดีมาก
เขาไม่ได้พูดถึงเรื่องของเลียม