ข่าวการหมั้นไม่ได้เก็บเป็นความลับนานนัก แต่เรื่องราวแพร่กระจายออกไปอย่างไร เสินอวี่อันก็ไม่ค่อยรู้แน่ชัด
คืนนั้นเขานั่งในห้องนั่งเล่นพลิกดูมือถือ พอเห็นบทความนั้นก็เพิ่งรู้ว่ามีคนเขียนถึงเรื่องนี้ไปแล้ว
เขาถือมือถือไปหาซีเจ๋อ แล้วยื่นหน้าจอให้เขาดู: "นายเห็นอันนี้หรือยัง?"
ซีเจ๋อรับไปกวาดตามองสักรอบ แล้วส่งคืนให้เขา: "เห็นแล้ว"
"ใครบอกสื่อ?"
"ฉันให้คนปล่อยข่าวเอง"
เสินอวี่อันชะงักไปครู่หนึ่ง: "นายเป็นคนปล่อย?"
ซีเจ๋อวางหนังสือพิมพ์ลง แล้วเอนตัวพิงโซฟามองเสินอวี่อัน: "หลังจากสวมแหวนแล้ว บางเรื่องก็ต้องให้คนรู้ไม่ช้าก็เร็ว ดีกว่าให้คนอื่นได้ยินมาแบบเติมแต่ง เรื่องเองน่าจะประกาศให้ชัดตั้งแต่แรก"
เสินอวี่อันนั่งลงข้างๆ เขา: "แล้วทำไมไม่บอกฉันก่อนล่ะ?"
"กลัวนายคิดมาก" ซีเจ๋อพูด "ถ้าฉันเก็บข่าวไว้ไม่ให้ใครรู้ นายอาจจะคิดว่าฉันไม่อยากเปิดเผย แต่ถ้าปล่อยข่าวออกไป นายก็อาจจะคิดว่าฉันทำเกินไป ฉันเลยคิดอยู่นาน สุดท้ายก็ตัดสินใจปล่อย ฉันไม่อยากให้นายรู้สึกว่าฉันพยายามซ่อนนายไว้"
เสินอวี่อันมองเขาโดยไม่พูดอะไร
เขาก้มลงมองบทความนั้นอีกครั้ง พาดหัวเขียนว่า "ทายาทตระกูลเลสเตอร์จะแต่งงานกับจิตรกรชาวจีน" ข้างๆ มีภาพเบลอๆ ของเงาด้านหลัง
เขาล็อกหน้าจอมือถือแล้ววางลงบนตัก
"นายไม่กลัวสื่อเขียนอะไรไม่ดีเหรอ?"
"อยากเขียนก็ให้เขาเขียนไป ไม่ว่าเขียนอะไรก็ไม่ส่งผลต่อแหวนที่อยู่บนนิ้วนายหรอก"
นิ้วของเสินอวี่อัน rubbing ไปตามขอบมือถือเล็กน้อย แล้ววางมือถือลง เอนตัวพิงโซฟา ไหล่ชิดไหล่ของซีเจ๋อ