เรื่องของคำเชิญเสิ่นอวี่อันจัดการเงียบๆ เอง
ฝั่งซีเจ๋อเลือกแบบอังกฤษดั้งเดิมที่ปั๊มลายทอง กระดาษหนาสีงาช้าง ตัวหนังสือสีเทาเข้ม มุมกระดาษมีลายนูนแนวนอน ส่งให้แขกฝั่งอังกฤษ
เสิ่นอวี่อันดูแล้วคิดว่าสวย แต่เขาอยากเตรียมอีกชุดให้ญาติมิตรฝั่งจีน
เขาไม่บอกซีเจ๋อ ติดต่อโรงพิมพ์เอง เลือกกระดาษคำเชิญสีแดงสด พิมพ์ตัวอักษรคู่สีทอง หน้าปกมีนกกางเขนลายเส้นคู่หนึ่ง
เขาเปลี่ยนเนื้อหาเป็นภาษาจีนด้วย เขียนชื่อเจ้าบ่าวและวันที่ตามธรรมเนียมงานแต่งในจีน ถ้อยคำเรียบง่าย ไม่ใช้คำสุภาพซับซ้อน
ตอนได้รับตัวอย่าง เขาแกะดูในห้องวาดภาพ คิดว่าสวยกว่าที่คิดไว้ พื้นแดงตัวอักษรทอง นกกางเขนเกาะอยู่บนกิ่งไม้ ดูเป็นมงคลและไม่เลี่ยน
เขาพลิกดูตัวอย่างหลายรอบ แล้วเก็บใส่ลิ้นชัก
ตอนเย็นหลังกินข้าว เขานั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น ซีเจ๋อนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ข้างๆ
เสิ่นอวี่อันนั่งอยู่บนโซฟาสักพัก แล้วหยิบตัวอย่างคำเชิญสีแดงออกมา
"Daddy ดูอันนี้หน่อย"
ซีเจ๋อวางหนังสือพิมพ์แล้วรับไป เขาเปิดคำเชิญอ่านดู ตั้งแต่หน้าปกถึงด้านใน แล้วพลิกกลับจากด้านในมาหน้าปก
สายตาหยุดอยู่ที่ลวดลายนกกางเขนชั่วครู่ แล้วมองตัวอักษรคู่สีทอง
"เธอทำตอนไหน?"
"ติดต่อโรงพิมพ์เมื่อสัปดาห์ก่อน อยากส่งให้ญาติฝั่งจีน"
ซีเจ๋อวางคำเชิญลงบนโต๊ะกาแฟ แล้วมองเสิ่นอวี่อัน "สวยดี"
เสิ่นอวี่อันชะงัก "นายไม่คิดว่าแดงไปเหรอ? ไม่เหมือนฝั่งของนายเลย"
"ไม่เหมือนถึงจะสวย ญาติฝั่งนายได้รับแบบนี้ต้องดีใจแน่"
เสิ่นอวี่อันมองเขา "นายคิดว่าโอเคจริงๆ นะ?"