คืนก่อนวันแต่งงาน เสิ่นอวี่อันถูกจัดให้ไปนอนอีกห้องนอนหนึ่ง
ซีเจ๋อบอกว่าตามธรรมเนียมแล้วคืนก่อนแต่งงานทั้งสองคนห้ามพบหน้ากัน เสิ่นอวี่อันตอบว่าได้
เขาเปลี่ยนเป็นชุดนอนแล้วนอนลงบนเตียงในห้องพัก ผ้าม่านปิดไม่สนิท มองเห็นสวนด้านนอกและแสงไฟของลอนดอนที่อยู่ไกลออกไป
เขานอนอยู่พักหนึ่งก็ยังไม่หลับ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ซีเจ๋อยังไม่ส่งข้อความมา
เขาวางโทรศัพท์ลงพลิกตัว จ้องมองเพดาน คิดถึงเรื่องพรุ่งนี้
โบสถ์จัดเตรียมเสร็จเรียบร้อยแล้ว ดอกไม้เป็นกุหลาบขาวกับกิ่งไม้สีเขียวอ่อน ประดับไม่แน่นจนเกินไป พอดีเต็มสองข้างทางเดิน
รายชื่อแขกยืนยันครั้งสุดท้ายแล้ว พ่อแม่ของเขาจะมาถึงพรุ่งนี้เช้า หลินเวยกับพวกจะไปที่โบสถ์ก่อน
เขาพลิกไปพลิกมาก็ยังนอนไม่หลับ
เตียงในห้องพักเล็กกว่าเตียงใหญ่ที่เขานอนประจำ ผ้าห่มบางกว่า และในอากาศไม่มีกลิ่นซีดาร์จางๆ แบบบนตัวซีเจ๋อ
เขาหลับตา พยายามบังคับตัวเองให้หลับ แต่ก็ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง
โทรศัพท์บนหัวเตียงสว่างขึ้น เขาหยิบขึ้นมาเห็นเป็นข้อความจากซีเจ๋อ มีบรรทัดเดียว: “ยังไม่นอนเหรอ”