หลังจากพ่อแม่กลับไปในคืนนั้น สกอตแลนด์ก็เริ่มมีหิมะตก
เสิ่นอวี่อันสังเกตเห็นนอกหน้าต่างตอนที่กำลังดูโทรศัพท์อยู่ข้างเตาผิง
เขางุนขึ้นมามอง เห็นมีอะไรสีขาวปลิวอยู่ด้านนอกกระจก พอเข้าไปดูใกล้ๆ ก็เห็นว่าเป็นเกล็ดหิมะ ตกเป็นแผ่นใหญ่ๆ หนาแน่น หญ้าในสนามถูกปกคลุมด้วยชั้นบางๆ สีขาวแล้ว
เขาหันไปบอกซีเจ๋อว่าหิมะตก
ซีเจ๋อเดินเข้ามา ยืนอยู่ข้างหลังเขา แล้วยื่นแขนโอบเขาไว้
ทั้งคู่มองออกไปนอกหน้าต่างอยู่ครู่หนึ่ง ข้างนอกหิมะตกหนักขึ้นเรื่อยๆ
เช้าวันรุ่งขึ้น ตอนที่เสิ่นอวี่อันตื่นนอน ผ้าม่านเปิดเป็นช่องเล็กๆ เขามองออกไปข้างนอก เห็นทุกอย่างเป็นสีขาวไปหมด
ท้องฟ้าสีเทาอมขาว ยังมีหิมะตกอยู่ แต่บางลงกว่าคืนก่อน
เสิ่นอวี่อันนอนซุกอยู่ในผ้าห่มมองอยู่เนิ่นนาน
เขาอยู่อังกฤษมาสองปี ลอนดอนก็มีหิมะตกเป็นครั้งคราว แต่เป็นแค่ชั้นบางๆ แล้วก็ละลายเร็ว ไม่เคยเห็นหนาแบบนี้มาก่อน
เขายื่นมือไปเขย่าซีเจ๋อข้างๆ บอกว่าข้างนอกหิมะตกหนักมาก ซีเจ๋อปรือตาขึ้นมาครึ่งหนึ่งมองดู
“อยากเล่นไหม?”
“อยากสิ!” เสิ่นอวี่อันมองซีเจ๋อด้วยดวงตาที่เป็นประกาย
“ไม่ต้องรีบ เดี๋ยวค่อยออกไป”
หลังกินอาหารเช้าเสร็จ ทั้งคู่ก็ห่มเสื้อโค้ทหนาๆ ออกไปข้างนอก
เสิ่นอวี่อันใส่เสื้อสองชั้น ซีเจ๋อกลัวเขาหนาว เลยพันผ้าพันคอให้เขาอีกเส้น
หิมะในสนามเหยียบแล้วดังกรุบกราบ เสิ่นอวี่อันเดินไปก้าวหนึ่งก็ก้มลงมองที ฝ่าเท้าจมลึกลงไป