ช่วงต้นเดือนกุมภาพันธ์ เสิ่นอวี่อันเริ่มคิดเรื่องวันวาเลนไทน์
นี่เป็นวันวาเลนไทน์ครั้งแรกของเขากับซีเจ๋อ เขาอยากส่งของที่มีคุณค่า
ซีเจ๋อไม่ขาดอะไรเลย ของแพงเขาก็ซื้อไม่ไหว ของถูกเขาก็ไม่อยากให้
เขาค้นอินเทอร์เน็ตอยู่หลายวันก็ไม่เจอของที่เหมาะสม สุดท้ายเลยตัดสินใจออกไปเดินห้าง เผื่อจะเจออะไรบางอย่าง
เขาเดินไปสองชั้น ดูกระดุมข้อมือ ดูนาฬิกา ดูน้ำหอม ไม่มีสักอย่างที่ดูเหมาะสม
พอเดินมาถึงโซนเสื้อผ้าบุรุษชั้นสาม เขาก็หยุด ร้านข้าง ๆ มีเนคไทหลายแถววางอยู่ สีและลวดลายก็สวยงาม เขาเดินไปดูหนึ่งรอบ สายตาหยุดอยู่ที่เส้นหนึ่ง
พื้นหลังสีไวน์แดงเข้ม ลวดลายซ่อนเป็นเส้นสีเงินละเอียดมาก ถ้าไม่ดูใกล้ ๆ จะไม่ค่อยเห็น แต่พอโดนแสงจะมีความแวววาวเล็กน้อย
เสิ่นอวี่อันยื่นมือไปสัมผัสผ้า ให้สัมผัสนุ่มมาก
เขาถือเนคไทเส้นนั้นพลิกไปพลิกมาดูนานมาก คิดว่าซีเจ๋อใส่แล้วน่าจะสวย เข้ากับสูทสีเข้มหลายตัวของเขา เขาถามราคา แพงกว่าที่คิด แต่ถ้าออมเงินค่าใช้จ่ายส่วนตัวสักหน่อยก็ซื้อไหว
เขาซื้อทันที ให้พนักงานห่อเรียบร้อยใส่ถุง
กลับบ้านมาเขาซ่อนถุงไว้ในสุดของตู้เสื้อผ้า ตั้งใจจะเอามาให้ในวันวาเลนไทน์
เช้าวันวาเลนไทน์ เสิ่นอวี่อันตื่นก่อนซีเจ๋อ
เขาลงจากเตียงเบา ๆ หยิบถุงออกมาจากตู้เสื้อผ้า แล้วมุดกลับเข้าไปในผ้าห่มรอ
ซีเจ๋อถูกเสียงขยับตัวของเขาปลุกให้ตื่น ลืมตาครึ่งหนึ่งแล้วถามว่าทำอะไร เสิ่นอวี่อันยื่นถุงให้ พร้อมพูดว่าสุขสันต์วันวาเลนไทน์